Διαβάζω σήμερα μια διακήρυξη των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, στην οποία οι τύποι ανερυθρίαστα γράφουν για την μεγάλη αξία του εκπαιδευτικού στην διάπλαση των αυριανών πολιτών ώστε "να σέβονται και να εκτιμούν την προσφορά όλων των λαών του κόσμου στη δημιουργία του παγκόσμιου πολιτισμού και να ενστερνίζονται αξίες όπως η ειρήνη, η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η συνεργασία, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς και τα ανθρώπινα δικαιώματα" (η ανακοίνωση
δημοσιεύεται σήμερα στην Καθημερινή).
Οι άνθρωποι πλέον κοροϊδεύουν φανερά ή απλώς η ανακοίνωση απευθύνεται μόνο σε όσους δεν έχουν πάει σχολείο στην ελλάδα. Εγώ, όλα τα χρόνια του δημοτικού, δεν θυμάμαι ούτε έναν δάσκαλο ή δασκάλα να σχολείται την ώρα του μαθήματος με όλα τα ωραία και ευγενικά που αναφέρει η ανακοίνωση τους. Αντίθετα, τους θυμάμαι με ένα χοντρό χάρακα στο χέρι να τον κουνάνε απειλητικά ή να μας βαράνε με αυτόν, τους θυμάμαι να αποπνέουν όλη την μιζέρια και την μούχλα του βολεμένου κακομοίρη υπαλληλάκου, τους θυμάμαι μάλλον αστοιχείωτους και αδιάφορους για την δουλειά τους, βαρετούς, μονότονους και με μόνη φανερή αγωνία να τελειώσει η βάρδια για "να πάμε σπιτάκι να βγάλουμε το παπουτσάκι μας".
Αλλά όχι μόνο οι δάσκαλοι. Και οι καθηγητές που είχαμε σε γυμνάσιο και λύκειο κάπως έτσι ήταν. Το μόνο που δεν τους απασχόλησε ποτέ τα 12 χρόνια της βασικής εκπαίδευσης και που ποτέ δεν μας το δίδαξαν ήταν "ο παγκόσμιος πολιτισμός, η ελευθερία, η ειρήνη, η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη και τα δικαιώματα".
Πόσο θράσος έχουν επιτέλους αυτά τα κοπρόσκυλα που συντάσουν τέτοιες ανακοινώσεις;