Saturday, April 30, 2005

Αποφύγαμε τα χειρότερα

Ευτυχώς! Η τάξη- έστω και την τελευταία στιγμή- αποκαταστάθηκε: σήμερα το βράδυ στις 8 (μόλις 4 ώρες πριν την ανάσταση), η ΕΤ1 παρουσιάζει την εκπομπή: "Ο Πέτρος Γαϊτάνος στο Ξωκλήσσι της Ξενιτιάς".

Thursday, April 28, 2005

Γιατί σιωπά ο Πέτρος Γαϊτάνος;

Θέλω να καταθέσω την ανησυχία μου: είναι ήδη Μεγάλη Πέμπτη και ακόμη δεν έχω δει στην τηλεόραση τον Πέτρο Γαϊτάνο να ψέλνει θρησκευτικούς ύμνους.
Δεν θέλω να δημιουργήσω κλίμα αποσταθεροποίησης, αλλά φοβούμαι ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί στον τόπο.

Wednesday, April 27, 2005

Babylon 5

Ο Βαβύλης λέει, καρφώθηκε από τις διαδρομές του στο ίντερνετ και από τις κάρτες που χρησιμοποιούσε online. Δηλαδή το άτομο έκανε online αγορές; Τι να αγόραζε άραγε; Να έχει άραγε account στο amazon ο γίγαντας; Να πήρε μήπως online το καινούργιο του moby; Τους Thievery Corporation; ¨Η να ήταν τόσο προχωρημένος που να είχε κάνει pre-order το καινούργιο των Flunk που βγαίνει σε λίγες μέρες; Κι αν την στιγμή που τον μπουζουριάσανε είχε παραγγείλει κάτι το οποίο ακόμη δεν είχε παραλάβει; Θα του πάνε το κουτί από το amazon στην φυλακή, ή θα πάρει τα cd η γριά που τον είχε σπιτώσει;
Επίσης διαβάσαμε ότι το nickname του Βαβύλη για τα Online νταραβέρια του ήταν -ω! της εκπλήξεως- Babylon. Να ήταν fan του "Babylon 5" το άτομο; Μήπως ήταν γραμμένος και στην λέσχη που έχουν κάνει οι Babylon freaks;

Monday, April 25, 2005

Κάτω τα χέρια από το Αφγανιστάν

Διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία, ότι μια 29χρονη γυναίκα στο Αφγανιστάν, λιθοβολήθηκε δημοσίως μέχρι θανάτου (νομίμως και εν ψυχρώ, μετά από απόφαση περιφερειακού δικαστηρίου).
"Σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, οι ποινές που επιβάλλονται στους μοιχούς κυμαίνονται από μαστίγωμα μέχρι θανάτωση δια λιθοβολισμού. Η άτυχη γυναίκα τιμωρήθηκε με την μέγιστη ποινή, ενώ ο εραστής της μαστιγώθηκε 100 φορές και αφέθηκε ελεύθερος. Ήταν το πρώτο τέτοιο περιστατικό στη χώρα μετά την ανατροπή των Ταλιμπάν".

Φαίνεται λοιπόν ότι η χώρα επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς. Γυναίκες δέρνονται και λιθοβολούνται στο δρόμο μέχρι θανάτου, έμποροι ναρκωτικών ή ληστές κρεμιούνται από κολώνες, οι τοπικοί κατσαπλιάδες- λήσταρχοι κάνουν κουμάντο, και εμάς μας ενδιαφέρει αν η αμερική και η αγγλία παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα του αφγανικού λαού. Αν η επέμβαση αμερικανών και άγγλων στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, ή αλλού έχει σαν αποτέλεσμα (εκτός από όλα τα αρνητικά της) να διώξει κάνα-δυο δικτάτορες, να απαγορεύσει σε αυτό τον εγκληματικό πολιτισμό να λιθοβολεί γυναίκες, να κόβει χέρια, να αποκεφαλίζει, να μαστιγώνει δημοσίως, τότε εγώ προσωπικά είμαι με το μέρος της επέμβασης. Οι ψευτοαριστεροί "επαναστάτες του ουζερί και του μπεκρή-μεζέ" ίσως θα έπρεπε να διευκρινίσουν αν την στιγμή που μιλούν για τα δικαιώματα των λαών του Ιράκ και του Αφγανιστάν, συμπεριλαμβάνουν και το δικαίωμα τους στον λιθοβολισμό γυναικών. Αν ο "δυτικός ιμπεριαλισμός" σώσει έστω και μιας γυναίκας την ζωή, τότε πρέπει να τον υποστηρίζουμε. Πού είναι άραγε οι ευαισθησίες των μουσάτων διαννοούμενων του ρακόμελου, που χαλάνε τον κόσμο κάθε φορά που αμερικανός στρατιώτης αγριοκοίταξε κάποιον κρατούμενο; Δεν ενοχλούνται από τους λιθοβολισμούς που συνεχίζονται κανονικότατα, από την κλειτοριδεκτομή που επίσης είναι διαδεδομένη σε μουσουλμανικούς πληθυσμούς της αφρικής, από τους ακρωτηριασμούς και τους αποκεφαλισμούς που επιβάλλει η σαρία; Γιατί κάνουν γαργάρα (με σαγκρία) ότι ο μουσουλμανικός πολιτισμός είναι βίαιος, επιθετικός, εκδικητικός, μισογυνικός, δεσποτικός και φυσικά παθαίνει αλλεργία στο άκουσμα της έννοιας "ατομικά δικαιώματα"; Γιατί όλα αυτά τα ξεχνάνε οι "αντιστασιακοί του φραπουτσίνο"; Γιατί θεωρούν ότι κακό είναι μόνο ό,τι κάνουν οι αμερικάνοι και ποτέ κάτι που κάνουν οι άραβες; Δεν θυμάμαι να έχει γίνει καμία διαδήλωση στην πρεσβεία π.χ. του Αφγανιστάν, ή του Ιράν (τώρα ή παλαιότερα) για να σταματήσουν οι λιθοβολισμοί και οι ακρωτηριασμοί. Αλλά είπαμε: αυτά τα έθνη αντιμάχονται τον ιμπεριαλισμό (πετροβολώντας κοριτσάκια μέχρι θανάτου).
Και οι "επαναστάτες του μπεκρή- μεζέ" ήταν πάντοτε αντι-ιμπεριαλιστές.

Friday, April 22, 2005

Τηλεθεατής με πτυχίο Γκομπιούτερ

Μετά τα πτυχία αγγλικής γλώσσας, το περιοδικό "Τηλεθεατής" αυτή την εβδομάδα προσφέρει πιστοποιητικά γνώσης για υπολογιστές. Οι άνθρωπο είναι πολύ σωστοί. Ενώ ο ανταγωνισμός τους, κάθε εβδομάδα αλλάζει απλώς τους τίτλους των dvd που προσφέρει, αυτοί αλλάζουν απλώς τίτλους σπουδών. Την μια εβδομάδα πτυχίο αγγλικών, την άλλη πτυχίο για γκομπιούτερ. Μπαίνω σε πειρασμό: εδώ και χρόνια έχω απωθημένο που δεν σπούδασα κοινωνιολογία- να επιχειρήσω μέσω Ανοιχτού Πανεπιστημίου (όπως μου λέει ένας φίλος από το πατριωτικό Πασόκ), ή απλώς να περιμένω να βάλει ο Τηλεθεατής πτυχίο κοινωνιολογίας; Μήπως να πάρω ένα τηλέφωνο στην σύνταξη του περιοδικού και να τους προτείνω την ιδέα; Στο κάτω- κάτω αναγνώστης είμαι- τα λεφτά μου θα δώσω!

Προβλήματα στον παράδεισο

Νομιζω ότι από χθες το απόγευμα, κάποια blog έχουν πρόβλημα. Δεν ανοίγουν, κάνεις κλικ πάνω τους και γίνεται "re-directing" κάπου αλλού. Δεν ξέρω αν έχουν κι άλλοι το ίδιο πρόβλημα- ελπίζω να το έχουν, διότι αλλιώς θα σημαίνει ότι μάλλον εγώ, το pc μου, ή το μπλογκ μου έχουν πρόβλημα (κάτι που δεν θα μου άρεσε καθόλου). Θέλω να γράφω και να διαβάζω μπλογκς χωρίς να χρειάζεται γίνω "ειδικός" για να μπορώ να λύνω τεχνικά προβλήματα που παρουσιάζονται. Φοβούμαι ότι δεν γίνεται. Πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι η μπλογκόσφαιρα είναι ένας παράδεισος επικοινωνίας χωρίς τεχνικά προβλήματα..

Thursday, April 21, 2005

Στα ύψη ο οβελίας

Μας έχουν γαμήσει τα κλισέ των ειδήσεων. Εδώ και μια εβδομάδα ακούω συνεχώς την φράση "στα ύψη φέτος ο οβελίας". Το λέει η Μάρα Ζαχαρέα, ο Δημήτρης Καμπουράκης, ο Νίκος Τσιαμτσίκας, μέχρι και η Λίνα Δρούγκα. Αλήθεια θα είναι, δεν μπορεί όλοι αυτοί να λένε ψέμματα. Το ίδιο όμως έλεγαν και πέρσι. Ο "στα ύψη οβελίας" είναι ένα από τα αγαπημένα κλισέ των καναλιών. Κάθε χρόνο είναι "στα ύψη". Άλλο αγαπημένο κλισέ είναι "η έξοδος του Πασχα", που "φέτος είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων 50 ετών". Κι αυτό επίσης συμβαίνει κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο,η έξοδος του Πάσχα είναι "η μεγαλύτερη των τελευταίων 50 ετών". Σκέφτομαι τα ρεπορτάζ την Μεγάλης Πέμπτης, που θα στείλουν φουκαράδες ρεπόρτερ στα διόδια: "αδιαχώρητο και στην εθνική Αθηνών- Κορίνθου Μάρα, στο ύψος της Κακιάς Σκάλας. Η τροχαία έχει πάρει όλα τα μέτρα για την διευκόλυνση των εκδρομέων". Και στη συνέχεια τα ρεπορτάζ της επιστροφής την επόμενη μέρα του Πάσχα: "βαρύς και φέτος ο φόρος Μάρα στον Μολώχ της ασφάλτου". Οι ίδιες ακριβώς φράσεις κάθε χρόνο. Απορώ γιατί στέλνουν ρεπόρτερ στα διόδια κάθε χρόνο. Θα μπορούσαν άνετα να βάλουν το περσινό ρεπορτάζ.
Τα κλισέ των ειδήσεων μπορεί να έχουν πλάκα αν τα δεις από την χαλαρωτική, αστεία τους πλευρά. Αν γελάς στο άκουσμα τους. Αν έχουν την λυτρωτική λειτουργία της συνήθειας, που σε βοηθάει να διώξεις το άγχος. Όπως όταν ρωτάς κάποιον αν είναι καλά και θες να σου απαντήσει "καλά" για να μην σου χαλάσει την μέρα. Αν σου απαντήσει ότι είναι "σκατά", σου χαλάει το σύστημα, σε απορρυθμίζει.
Φράσεις όπως "καζάνι που βράζει θυμίζει η κατάσταση στο χώρο της παιδείας...", "το ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού απέσπασε χθες το βράδυ ο....", "Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε χθες το βράδυ η είδηση ότι...", και άλλες πολλές, μας βυθίζουν σε μια γλυκιά αποβλάκωση- αν τις ακούσουμε με την κατάλληλη διάθεση (βράδυ, στον καναπέ, ψιλοχαλαρά). Αν τις ακούμε με νεύρα, πρωί ή μεσημέρι, με το άγχος των deadline να μας κυνηγάει, τότε αυτές οι φράσεις μας σπάνε τ'αρχίδια.
Και τέλος: γιατί το λένε "οβελία";; Υπάρχει άνθρωπος που πάει στο σούπερ μάρκετ και ζητάει 2 κιλά "οβελία";;. Αφού πλέον δεν υπάρχουν "οβελιστήρια" όπως υπήρχαν παλαιόθεν, γιατί συνεχίζει να υπάρχει "οβελίας";;
Γίνεται να υπάρχει οβελίας χωρίς οβελιστήριο;;

Sunday, April 17, 2005

Α, ρε Ριβάλντο, τί σού'μελλε να πάθεις....

Βλέπω στην τηλεόραση το παιχνίδι Καλαμαριά- Ολυμπιακός και σκέφτομαι πόσο άσχημα θα πρέπει να νιώθει ο Ριβάλντο. Δεν θα το πιστεύει ο άνθρωπος αυτό που έχει πάθει! Τον βάλαμε να παίξει σε ένα γήπεδο που από την μία ολόκληρη πλευρά δεν έχει καν κερκίδα. Βλέπεις τους παίκτες να παίζουν μπάλα (ή τέλος πάντων να νομίζουν ότι παιζουν), και στο βάθος περνάνε φορτηγάκια, αυτοκίνητα, τρακτέρ και άλλα οχηματα. Η ομάδα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει λέγεται "Απόλλων Καλαμαριάς". Οι παίκτες οι οποίοι είναι αντίπαλοι του, ακούνε σε ονόματα όπως "Γενιτσαρίδης", "Παρμαξίδης", και "Μουζαουί".
Ο καημένος ο Ριβάλντο δείχνει απολύτως δυστυχισμένος και ξενερωμένος.
Μπορεί κάποιος να πει ότι είναι επαγγελματίας και πρέπει να παίζει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά, όχι ρε παιδιά- όχι κι έτσι. Δεν του αξίζει αυτού του ανθρώπου τέτοια καταδίκη. Τον κάναμε δυστυχή αυτό τον άνθρωπο. Ήρθε σταρ και έγινε μίζερος. Ήρθε χαρούμενος και έγινε αγέλαστος. Ήρθε άνθρωπος- μύθος και έγινε σαν μπύρα- μύθος της ποτοποιίας Μπουτάρη. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον ριβάλντο (οι αθλητικοί συντάκτες λένε ότι απίστευτος φραγκοφονιάς), δεν του άξιζε τέτοια τύχη. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήρθε στον Ολυμπιακό μόνο και μόνο για τα λεφτά και στ'αρχίδια του όλα τα άλλα- δεν μπορεί, μέσα του θα νιώθει άσχημα. Μέσα του μπορεί και να ντρέπεται...
Μπορεί να είναι εντύπωση μου αλλά νομίζω ότι η ντροπή του κάποιες στιγμές φαινόταν στο πρόσωπο του σήμερα το βράδυ.

Friday, April 15, 2005

Τηλεθεατής με lower

Η διαφήμιση του περιοδικού για όλη την οικογένεια "Τηλεθεατής", μας ενημερώνει ότι μαζί με το περιοδικό μπορούμε να πάρουμε και ένα πρόγραμμα εκμάθησης αγγλικών και ότι αφού τα μάθουμε καλά (τα εγγλέζικα), στο τέλος το περιοδικό θα μας δίνει και πτυχίο ότι γνωρίζουμε την αγγλικήν. Δηλαδή, εν ολίγοις, το περιοδικό μαζί με τα cd, τα dvd, και τα βιβλία μαγειρικής, δίνει τώρα δώρο και πτυχίο αγγλικής γλώσσας. Μετέωρο έμεινε το ερώτημα αν το πτυχίο είναι lower ή proficiency, καθώς η διαφήμιση δεν το διευκρίνιζε.

Wednesday, April 13, 2005

Πέγκυ'ς Ξεκίνημα, Νέοι Αγώνες

Έβλεπα χθες βράδυ στις ειδήσεις του Μέγκα, θέμα για τις φοιτητικές εκλογές. Έδειξε πώς εξελίσσεται ο προεκλογικός αγώνας των παρατάξεων σε διάφορες σχολές. Λοιπόν: η μία παράταξη έκανε μεσημεριανό πάρτυ με τσιφτετέλια, όπου προβληματισμένες φοιτήτριες χόρευαν χορό της κοιλιάς πάνω στα έδρανα κάποιου αμφιθέατρου. Δεν ήταν 5-6 παραστρατημένα άτομα. Ήταν εκατοντάδες φοιτητές και μάλιστα στο τσακίρ κέφι. Γινόταν χαμός κανονικά. Πολιτική αντιπαράθεση σε πλήρη εξέλιξη.
Αντίπαλη παράταξη, νομίζω η ΠΑΣΠ, απαντούσε στην νεοφιλελεύθερη πρόκληση, βάζοντας 2-3 φουκαράδες πιτσιρίκους με καπελάκια να παριστάνουν τους dj παίζοντας κάτι που έμοιαζε με ραπ. Δεν φαινόταν ιδιαίτερα μαζική παρέμβαση- τουλάχιστον στην τηλεόραση- αφού μάλλον η πρωτοπορία των φοιτητών προτιμάει σκυλάδικα ελληνικά.
Ωστόσο, σε άλλες σχολές, η πολιτική πάλη προχωρούσε σε νέα επίπεδα: είχαν καλέσει να παίξει Live o Ρέμος, ενώ σε άλλη σχολή εθεάθη να τραγουδάει ο Βαρδής ο νεότερος.
Αύριο το βράδυ που θα βγουν (κάποιου είδους) αποτελέσματα, τι θα λένε; Ότι ο φιλελευθερισμός νίκησε την σοσιαλδημοκρατία; Ότι ενισχύθηκαν οι αριστερές δυνάμεις; Ότι πιο πολλοί ψηφίζουν Ρέμο και λιγότεροι Πέγκυ Ζήνα; Ότι το κίνημα του λαϊκού τραγουδιού έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στον ιμπεριαλισμό του R'n'B;
(οφείλω ωστόσο να αναγνωρίσω ότι σε αυτό το νέο πλαίσιο πολιτικής πάλης, η καλύτερη αφίσα ήταν της ΔΑΠ σε κάποια σχολή, όπου απεικόνιζε την φάτσα του Βαβύλη και είχε κεντρικό σύνθημα: "Αφήστε την ύλη και πιάστε τον Βαβύλη")

Tuesday, April 12, 2005

Η Ράνια Καρατζαφέρη τώρα δικαιώνεται

Έχει περάσει λίγο στο ντούκου, αλλά από την προηγούμενη Παρασκευή που μάθαμε και επισήμως ότι "η μακεδονία είναι δύο" (ανεπισήμως το ξέραμε από χρόνια), δεν έχει πει κουβέντα για το θέμα ο Χριστόδουλος. Τίποτα μιλάμε. Τουμπεκί κανονικό. Σε άλλες εποχές (προ Βαβυλοκουλουσούσα), ο αρχιεπίσκοπος θα είχε περίπου κηρύξει επανάσταση. Ήδη θα είχε φτάσει με τα στρατεύματα του (με αρχιστράτηγο τον Παπαθεμελή) έξω από τα Σκόπια. Θα είχε ξεσηκώσει το σύμπαν. Θα είχε κλάψει live σε όλα τα κανάλια.
Και τώρα, τίποτα.
Είχαν δίκιο όδοι έλεγαν πριν λίγες εβδομάδες- τότε που έπαιζε πολύ το θέμα "Βαβυλοκουλουσούσας"- ότι είτε παραιτηθεί είτε όχι ο αρχιεπίσκοπος, "πολιτικά" είναι τελειωμένος. Τα φτερά του κόπηκαν, μάλλον οριστικά. Δεν θα μπορεί πλέον να παριστάνει τον Νικηταρά. Κάτι είναι κι αυτό. Δεν πήγαν χαμένοι οι αγώνες του Στέλιου- "περιμένετε και θα δείτε"- Βορίνα. Ούτε του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Ούτε της Ράνιας Καρατζαφέρη.

Monday, April 11, 2005

Την θέση του Τσουκαλά θα πάρει ο Ζαμπούνης

Μας έχουν τρελάνει. Ειδικά από πέρσι το καλοκαίρι που η εθνική πήρε το euro. "Το ποδόσφαιρο είναι γιορτή", "το ποδόσφαιρο είναι χαρά", "το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι". Και το χειρότερο είναι ότι επειδή όλες αυτές οι παπαρολογίες επαναλαμβάνονται διαρκώς, στο τέλος συνηθίζουμε και πιστεύουμε στην αλήθεια τους.
Κι όμως, αν το ποδόσφαιρο γίνει όντως "γιορτή", "χαρά" και "οικογενειακό θέαμα", όπως το έχουν στο μυαλό τους όλοι αυτοί οι ψευτοκορέκτ τύποι, θα σημαίνει απλώς το τέλος του. Πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο το ποδόσφαιρο δεν είναι γιορτή. Το ποδόσφαιρο είναι βασικά πόλεμος. Αυτή είναι η ουσία του. Αυτοί που τα λένε αυτά, έχουν ποτέ επισκεφθεί κάποιο γήπεδο εκτός Ελλάδος, να δούνε πώς σκέφτονται οι οπαδοί; Ξέρουν πώς συμπεριφέρεται στο γήπεδο -αλλά και έξω από αυτό- ο οπαδός της Τότεναμ στον οπαδό της Άρσεναλ; Ο οπαδός της Λίβερπουλ στον οπαδό της Έβερτον; Ο οπαδός της Νιούκαστλ στον οπαδό της Λιντς ή της Σάντερλαντ; Ο οπαδός της Μίλγουολ στον οπαδό της Γουέστ χαμ; Ο οπαδός της Άστον Βίλλα στον οπαδό της Μπέρμιγχαμ; Έχουν διαβάσει τι γράφουν βιβλία όπως το Football Factory, "το ποδόσφαιρο εναντίον του εχθρού", "ο πυρετός της μπάλας", "τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου", και αρκετά άλλα, γραμμένα όλα από ανθρώπους που ασχολούνται χρόνια πολύ σοβαρά με την κουλτούρα και την πραγματικότητα του ποδοσφαίρου;
Οι άγγλοι λένε- και έχουν δίκιο- ότι για να νιώσεις πραγματικά οπαδός του ποδοσφαίρου χρειάζονται δύο πράγματα: μια ομάδα για να αγαπάς και μια ομάδα για να μισείς. Αυτή είναι όλη η κάβλα του ποδοσφαίρου. Αλλά και εκτός Αγγλίας: ας δουν ένα παιχνίδι Μπαρτσελόνα- Ρεάλ να δουν αν πρόκειται για χαζοχαρούμενη γιορτή ή για σύγκρουση δύο κόσμων. Αυτή η γενικευμένη ποδοσφαιρική παραφιλολογία που απλώνεται ταχύτατα τους τελευταίους μήνες στην ελλάδα έχει αρχίζει να κουράζει πλέον. Ειδικά οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν ρεπορτάζ ΑΕΚ το έχουν παρακάνει. Κάθε Κυριακή, ύμνοι για τον κόσμο που πάει στο ΟΑΚΑ, "τις οικογένειες", "τα μικρά παιδιά", " τους ηλικωμένους", "τους νοικοκυραίους". Εγώ δεν είμαι ΑΕΚ, αλλά έχω φίλους αεκτζήδες που οι άνθρωποι ούτε χούλιγκαν είναι, ούτε πρεζόνια, ούτε αντικοινωνικοί. Με παίρνουν όμως τηλέφωνο από το ΟΑΚΑ τις Κυριακές και μου λένε τον πόνο τους: "Φίλε γάμησε τα. Βίλατζ σέντερ έγινε το γήπεδο. Όλο οικογενειάρχες και νοικοκυραίους γεμίσαμε". Τους καταλαβαίνω και τους νιώθω. Χαίρονται που μαζεύει κόσμο η ομάδα τους, αλλά σπάζονται με το κυριλίκι και το ξενέρωμα της υπόθεσης. Σε λίγο αντί για "βρώμικα" έξω από το γήπεδο, θα πουλάνε μερίδες σούσι. Θα μιλάμε στην εξέδρα με το "σεις και με το σας". Και στη θέση του Τσουκαλά, την εξέδρα θα οργανώνει κάποιος σαν τον Αλιάγα ή τον Χρήστο Ζαμπούνη .
Και τότε οι βλάκες οι αθλητικογράφοι θα μπορούν να πανηγυρίζουν που "επιτέλους γίναμε σωστοί φίλαθλοι".

Saturday, April 09, 2005

Κοματάντε Έβερτ

Με αφορμή το θέμα του βασικού μετόχου και όλη αυτή την ιστορία σχετικά με το αν υπερέχει το ελληνικό σύνταγμα του ευρωπαϊκού, ο Μιλτιάδης Έβερτ δήλωσε κάτι στου στυλ: "αν είναι να μας κάνουν κουμάντο οι ξένοι στα εσωτερικά μας, τότε έξω από την ευρώπη".
Πέρασε κι αυτή η δήλωση ως μια ακόμη στη σειρά των εθνεγερτικών δηλώσεων στις οποίες οι έλληνες πολιτικοί έχουν τεράστια αδυναμία.
Αλλά μου έκανε μεγάλη εντύπωση η συγκεκριμένη δήλωση. Όχι τόσο για την παπάρα που θέλει να πει, όσο για την νοοτροπία που αποκαλύπτει. Για τον κ. Έβερτ, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι "οι ξένοι". "Οι Ξένοι". Δηλαδή κάποιοι άλλοι. Κάποιοι έξω από εμάς. Κάποιοι που μας επιβουλεύονται, εμάς τους ασυμβίβαστους. Η ευρωπαϊκή ένωση, μέλος της οποίας είμαστε εθελοντικά, είναι "οι Ξένοι".
Ωραία νοοτροπία... Και σκεφτείτε ότι ο τύπος αυτός διετέλεσε αρχηγός του κόμματος που μας έβαλε στην ευρωπαική ένωση. Δεν το είπε δηλαδή ο Ορέστης Κολοζώφ ή ο Μάκης Μαίλης. το είπε ο κοματάντε Έβερτ.
Πόσο στον κόσμο μας ζούμε....
Πόσο κομπλεξικοί είμαστε....;;

Thursday, April 07, 2005

"Μίκρο" στο ραδιόφωνο το πρωί

Λένε κάποιοι ότι συγκροτήματα σαν τους "Μίκρο" είναι "μαλάκες", "κλέβουν", είναι έτσι, είναι αλλιώς. Εν πάσει περιπτώσει εμένα οι "Μίκρο" μου αρέσουν. Παράδειγμα: ξυπνάς το πρωί και ανοίγεις ραδιόφωνο. Γυρνάς την βελόνα, πέφτεις πάνω σε μια κακομοίρικη φωνή που λέει: "...το λάφκα... Πότε θα το πάρει τελικά το λάφκα του ο φτωχός ο λαουτζίκος κύριε υφυπουργέ μου..;;; Να πάρει κι ο φτωχούλης το γιαουρτάκι του κύριε υφυπουργέεεεε μουυυ...."
Γυρνάς την βελόνα, πέφτεις πάνω στο τραγούδι των "Μίκρο" "Δεν σε φοβάμαι".
Νομίζω ότι αν είσαι 30+ και ζεις σε μια μεγάλη πόλη, γουστάρεις περισσότερο να ακούς κάτι τέτοιο το πρωί στο ραδιόφωνο σου, παρά την -ψεύτικη- και μίζερη κλάψα κάποιου που θέλει να μοιάσει στον Γιώργο Αυτιά, στον Νίκο Κακακουνάκη και στον Καμπουράκη μαζί- συγχωρήστε με, ξεχνάω το μικρό του όνομα.
Με αυτή την έννοια, γουστάρω χίλιες φορές τους "Μίκρο". Αν είναι να δίνουν μια λιγότερο μίζερη, λιγότερο κλαψιάρικη και λιγότερο συνταξιούχικη εναλλακτική στο πρωινό μας ξύπνημα, είμαι μαζί τους.

Wednesday, April 06, 2005

Γιατί το κάνεις;

Σου λέει κάποιος: θα σε πάρω στις 8 να μιλήσουμε, θέλω να σου πω. Σε παίρνει, εκείνη την ώρα μιλάς, του λες "πάρε σε 5 λεπτά". Περιμένεις. Παίρνει μετά από μισή ώρα- και αυτό που σου λέει είναι: "Τι γίνεται; Πώς πάει; Καλά; Τι άλλα;"

Tuesday, April 05, 2005

Όπου και να πάω η Κανέλλη με στοιχειώνει

Κάτι πρέπει να έχω πάθει. νομίζω ότι ακούω συνεχώς την φωνή της λιάννας Κανέλλη να διαμαρτύρεται και να φωνάζει για κάτι. Τώρα τελευταία μάλιστα νομίζω ότι την ακούω και μέσα στο σπίτι, να μου την λέει για διάφορα πράγματα, όπως π.χ. ότι δεν μαζεύω τα πιάτα από το καθιστικό, ότι δεν έχω καθαρίσει καλά το μπάνιο, ότι η μοκέτα θέλει σκούπισμα. Μια φαινομενικά πειστική εξήγηση είναι ότι η γριά που μένει στον από κάτω όροφο βάζει τέρμα την τηλεόραση της, και δεδομένου ότι η Κανέλλη είναι όλα μέρα σε κάποιο κανάλι και ωρύεται, η φωνή της φτάνει σε μένα από εκεί. Αλλά δεν ψήνομαι ότι είναι αυτή η εξήγηση. Νομίζω ότι η κανέλλη είναι κάπου κρυμμένη μέσα στο σπίτι μου. Νομίζω ότι η Κανέλλη έχει βρει τρόπο και έχει μπει σε όλων μας τα σπίτια. Μας παρακολουθεί, μας κουνάει το δάχτυλο, μας βρίζει!
Τι να κάνω; Να βρω κάποιον σαν τους "κυνηγούς φαντασμάτων" να την διώξει; Μήπως αν το κάνω αυτό, την νευριάσω περισσότερο;

Και μετά;

Και ωραία, ας πούμε ότι ξεκινάς και γράφεις ένα μπλογκ. Πού θα σε βρει ο άλλος να σε διαβάσει; Υπάρχει κάποιος τρόπος να δουν οι άλλοι το μπλογκ σου; Να το βρουν κατά τύχη είναι λίγο δύσκολο έως απίθανο. Υπάρχουν κάπου όλα τα μπλογκς; Αναφέρονται;
Αλλιώς, αν είναι να τα γράφεις μόνος σου και να τα διαβάζεις μόνος σου, δεν ξέρω- σαν να βαράς τουφεκιές στον αέρα μου φαίνεται. Πιστεύω θα καταλάβω στη συνέχεια πώς δουλεύει το σύστημα να πούμε

blue monday

Δεν ήξερα ότι τόσο πολύς κόσμος γράφει μπλογκ. Μερικά έχει πολύ ενδιαφέρον να τα διαβάζεις. Τώρα που έχω σπάσει το πόδι μου και κάθομαι σχεδόν όλη την ώρα σπίτι, θα διαβάζω μπλογκ. Θα βλέπω και ταινίες στο ντιβιντι, αλλά αυτό το έκανα και πριν.
Απλώς δεν είμαι ακόμη σίγουρος αν είναι καλύτερα ν αγράφεις με το αληθινο σου όνομα ή με ψευδώνυμο. Μήπως αν γράφεις με το αληθινό σου όνομα, φοβάσαι μη γίνεις ρόμπα, και δεν τα γράφεις όλα;- με αποτέλεσμα το μπλογκ σου να είναι βαρετό και ξενέρωτο; Δεν ξέρω. Θα το καταλάβω μετά

Monday, April 04, 2005

no guts, no glory