Tuesday, May 31, 2005

Κάνουν κακό στην νεολαία

Monday, May 30, 2005

Από τον γαλλικό Μάη, στον γαλλικό Μαϊλη

Το αποτέλεσμα στο γαλλικό δημοψήφισμα ίσως να ήταν διαφορετικό αν οι γάλλοι ήξεραν ότι ψηφίζοντας "όχι", θα βγει και θα πανηγυρίζει στην ελληνική τηλεόραση ο Μάκης Μαϊλης.
Πριν από αυτον βγήκε ο κυραλέκος Αλαβάνος, με αυτοκόλλητο "Non" στο πέτο. Και πριν από αυτούς τους δύο, είχε βγει ο Λεπέν. Δηλαδή όλες οι σοβαρές αντικαπιταλιστικές, προοδευτικές δυνάμεις.

Saturday, May 28, 2005

Σκέψη Χρήστου Πολυζωγόπουλου

Μετά την "Σκέψη Μάο", ένα πιο σύγχρονο πολιτικό φαινόμενο ήρθε να μπερδέψει τις αναζητήσεις των διεθνών πολιτικών επεξεργασιών: η "Σκέψη Χρήστου Πολυζωγόπουλου".

Δελτίο ειδήσεων Μέγκα, χθες το βράδυ. Ο Χ.Π. εκθέτει το σύνολο των απόψεων του για την συμφωνία για την εθελουσία έξοδο στον ΟΤΕ: "Ναι, συμφωνώ κυρία Ζαχαρέα, οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν ασφαλώς πιο ανταγωνιστικές, ναι, συμφωνώ, πρέπει οι αγορές να ανοίξουν, αλλά δεν θα επιτρέψουμε να θιγεί ούτε μία εργατική κατάκτηση, ούτε ένα κεκτημένο από αυτά που χύσαμε αίμα για να κερδίσουμε" ("χύσαμε" , δηλαδή όλοι το χύσαμε το αίμα, δηλαδή έχυσε κι αυτός αίμα).

Το πώς μπορεί να γίνουν πιο ανταγωνιστικές οι δημόσιες επιχειρήσεις χωρίς να θιγούν οι "εργατικές κατακτήσεις" (που σημαίνει: το ραχάτι των πολυζωγοπουλαίων), είναι ένα ερώτημα που δεν έχει προς το παρόν απαντηθεί από την παγκόσμια πολιτική σκέψη. Μην περιμένετε από τον Χ.Π. να δώσει απάντηση. Αυτός, ως αληθινός ηγέτης, θέτει τα ζητήματα. Οι αναλυτές, αν είναι άξιοι, ας ακολουθήσουν ως νέοι κοντορεβυθούληδες τα χνάρια της Σκέψης του, για να βρουν την απάντηση.

Αλλά έχουν δίκιο οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές να εναντιώνονται (και να γαβγίζουν σαν σκυλιά), στις (λειψές) προσπάθειες εξορθολογισμού της οικονομίας. Αν δεν αντισταθούν τώρα που είναι νωρίς, σε λίγο η κυβέρνηση, οι επιχειρηματίες και οι πολίτες θα αρχίσουν να έχουν τρελές απαιτήσεις. Δεν αποκλείεται σε λίγο να τους ζητήσουμε να υποστούν το έσχατο εξευτελισμό: να δουλέψουν.

(Παρεπιμπτόντως: δεν έχω καταλάβει ποια είναι η θέση του Πασόκ για το θέμα στον ΟΤΕ. Είναι υπέρ; Είναι κατά; Είναι υπέρ υπό όρους; Άλλος γρίφος αυτός. Οι συνδικαλιστές του πασόκ στον Οτέ συμφώνησαν. Ο Βερελής νομίζω διαφώνησε για το ποιος πρέπει να πληρώσει το κόστος (ο Οτέ ή ο κρατικός προϋπολογισμός). Ο ΓΑΠ στο συνέδριο του Σεβ μίλησε καθαρά κατά του κρατισμού, κατά των οργανωμένων συντεχνιών, υπέρ της ευελιξίας στην αγορά εργασίας. Που σημαίνει ότι μάλλον επί της αρχής θα έπρεπε να συμφωνεί. Ανακοίνωση για το θέμα το Πασόκ δεν έβγαλε. Αλλά πάλι ο ΓΑΠ μιλώντας χθες είπε: 1. ότι "το κόστος είναι πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να μετακυλίεται στο κοινωνικό σύνολο" (όπως και η θέση Βερελή), και 2. ότι "Οι όποιες συμφωνίες για μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να γίνονται σε βάρος των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, ούτε και των μελλοντικών εργαζομένων".

Δηλαδή επί της ουσίας συμφωνεί, αλλά διαφωνεί για το πού θα διοχετευθεί το κόστος; Ή διαφωνεί με όλη την λογική της συμφωνίας; Κι αν διαφωνεί επί της ουσίας αυτής της συναινετικής συμφωνίας, πώς ακριβώς φαντάζεται ότι θα χτυπηθεί ο κρατισμός και οι συντεχνίες;
Και τι σημαίνει η διαφωνία του, σε σχέση με τους συνδικαλιστές του Πασόκ στον Οτέ; Εννοεί μήπως ότι οι συνδικαλιστές "του" δεν πολιτεύονται και δεν διαπραγματεύονται στην βάση αρχών, αλλά στην βάση των στενών συμφερόντων τους; Είναι δυνατόν αυτοί που "χύνουν το αίμα τους", να υπονοεί ο πρόεδρος του Πασόκ ότι βασικά κοιτάνε την πάρτη τους;
Παράξενα πράγματα.

Thursday, May 26, 2005

Είμαστε όλοι Πήτερ Παν;

"Είμαστε όλοι Πήτερ Παν πλέον- κι αυτό δεν είναι κάτι κακό".
Με αυτή την φράση τελειώνει ένα κομμάτι που διάβασα στο ΤΙΜΕ, στο τεύχος που κυκλοφόρησε στις 23 Μαίου, με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο νέο Xbox. Βασικά το συγκεκριμένο κομμάτι αναφερόταν στο προφίλ των ανθρώπων που παίζουν βίντεογκεϊμς και έλεγε ότι η εικόνα που έχουν οι περισσότεροι, ενός μισο- μανιακού εφήβου, που κοιτάει με το στόμα ανοιχτό την οθόνη, πατάει κουμπιά με μανία, δεν έχει καθόλου προσωπική ζωή, και είναι και λίγο αυτιστικός, είναι τελείως λάθος.
Η σχετική έρευνα που έγινε στις ΗΠΑ για λογαριασμό της AOL Games (ηλικίες 12-55), και μια άλλη παραπλήσια έρευνα της Entertainment Software Association, δείχνει ενδιαφέροντα πράγματα: Οι απλοί gamers, δαπανούν κατά μέσο όρο 23 ώρες την εβδομάδα για εθελοντικές δραστηριότητες, πηγαίνουν στην εκκλησία, σε συναυλίες, μουσεία και άλλα events σχετικά με πολιτισμικές δραστηριότητες. Αυτοί που θεωρούνται πιο Hard-core gamers (που παίζουν βιντεογκεϊμς πάνω από 11 ώρες την εβδομάδα), δαπανούν πολύ περισσότερο χρόνο σε κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες (34 ώρες την εβδομάδα).
Οι άνθρωποι που παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι όπως όλοι οι άλλοι, γράφει το άρθρο. Απλώς είναι- είμαστε όλοι- Πήτερ Παν που δεν θέλουν να μεγαλώσουν, και προτιμούν να "φεύγουν" από τον αληθινό κόσμο.
Για το σύνδρομο Πήτερ Παν, δεν ξέρω. Για το ότι ο gamer θέλει να "φεύγει", συμφωνώ απολύτως και δεν βρίσκω τίποτα κακό. (Παλιότερα χαλούσαμε ένα σωρό λεφτά για να φεύγουμε, και δεν μας έμενε και τίποτα μετά. Ενώ τώρα μας μένει τουλάχιστον η κονσόλα για να βλέπουμε και καμιά ταινία)
Αν ένα βράδυ βαριέσαι να δεις dvd, βαριέσαι να βγεις, βαριέσαι να μιλήσεις, είσαι αγχωμένος με την δουλειά σου (σκέφτεσαι ότι αύριο το πρωί θα σε απολύσουν, θα σε υποβαθμίσουν, θα σου πάρουν τον κωδικό για κινητά τηλέφωνα), δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βάλεις το Halo και να "φύγεις". Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι τόσο τραγική η βραδιά σου, μπορεί να παίξεις βίντεογκεϊμ γιατί μερικές φορές είναι καλύτερο από το να παπαρολογείς με κάποιους που γενικά δεν συμπαθείς και πολύ. Μπορεί να θες να παίξεις γιατί είσαι κοντά στο να τελειώσεις μια δύσκολη πίστα. Ή γιατί σου αρέσει το trip που σου δίνει το παιχνίδι. Ή γιατί ένας φίλος σου σου είπε ότι χθες πέρασε 8 ώρες σερί με το τζόιπαντ στο χέρι και ντράπηκες που εσύ δεν έχεις φτάσει ακόμη σε τέτοια επίπεδα εξάρτησης.
Είναι εκατομύρια οι λόγοι που έχεις να παίζεις βίντεογκεϊμς- και ελάχιστοι οι λόγοι να μην παίζεις.

(Δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω. Κάτι είχα στο μυαλό μου όταν ξεκίνησα το ποστ, αλλά τώρα δεν το θυμάμαι. Μαλακία να γράφεις μεγάλα ποστ. Ξεχνάς τι ήθελες να πεις).

Tuesday, May 24, 2005

Μπακογιαννόπουλος is Zen

Ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, είναι για μένα μια τεράστια zen φυσιογνωμία. Ένας αληθινός γίγας της νιρβάνας, της ψυχοθεραπείας και του styling (για την ακρίβεια "του τέλους του styling"). Τον παρακολουθώ χρόνια τώρα (δεκαετίες νομίζω) να παρουσιάζει την εκπομπή "Κινηματογραφική Λέσχη" στην ΕΤ1 τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, και θέλω μέσα από το ταπεινό μου μπλογκ να του εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Δεν αναφέρομαι στις ταινίες που επιλέγει να παρουσιάσει, αλλά στην εισαγωγική του ομιλία: το απόλυτο zen. Η τέλεια νιρβάνα. Μιλάει με ύφος μειλίχιο που σε καθηλώνει. Με φωνή ήρεμη που (καθώς είναι και Παρασκευή βράδυ), σου παίρνει μεμιάς όλο το στρες της εβδομάδας και σε οδηγεί στον χαλαρό κόσμο του σαββατοκύριακου. Σου μεταδίδει μια πραότητα που κάνει τον καναπέ,το σπίτι σου, την ζωή σου, να φαίνεται πιο όμορφη από ό,τι πραγματικά είναι. Αν δεν υπήρχε η χαλαρωτική τηλεοπτική παρουσία του κ. Μπακογιαννόπουλου, πολύ περισσότερος κόσμος θα κατέφευγε στην βοήθεια ψυχιάτρου για να βρει την πνευματική του ισοροπία. Με το μοναδικό του στυλ, ο κ. Μπακογιαννόπουλος μας γλυτώνει από ώρες ψυχανάλυσης (ακριβοπληρωμένες) στον καναπέ του ψυχίατρου.
Ξεκινάει να μιλάει για την ταινία, και στην πορεία χάνεται, φεύγει τελείως, γίνεται βουδιστής μοναχός που σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί στην νιρβάνα. Τα καλύτερα του σολαρίσματα τα κάνει όταν η ταινία που ακολουθεί είναι του Μπέργκμαν. Εκεί φεύγει τελείως, πάει σε άλλα επίπεδα που τα φτάνεις μόνο αν έχεις επισκεφτεί πάνω από μία φορά το μοναστήρι του Σάι Μπάμπα, κι έχεις μιλήσει μαζί του αυτοπροσώπως.
Το δε ντύσιμο του (ίδιο από την δεκαετία του ΄80), παραπέμπει σε έναν κόσμο πολύ πιο απλό, πολύ πιο γλυκό. Πουκάμισο σκούρων αποχρώσεων (συνήθως χακί ή καφέ), πάντα με τεράστιο γιακά, κουμπωμένο ως πάνω (με μόνο ένα κουμπί ανοιχτό), και υφασμάτινο παντελόνι (όσο φαίνεται, διότι η κάμερα τον παίρνει όρθιο από το ύψος της κοιλιάς και πάνω), δεμένο με ζώνη όσο πιο ψηλά στην κοιλιά γίνεται. (Αν ήταν δυνατόν να καταφέρει να φτάσει το παντελόνι του στο ύψος του στήθους, ο κ. Μπακογιαννόπουλος- είμαι σίγουρος- θα το έκανε). Είναι ο εφιάλτης του στυλίστα Νίκου Ευταξία.
Έχω ωστόσο να επισημάνω ένα παράπονο στον κ. Μπακογιαννόπουλο: παλιότερα οι πρόλογοι του κρατούσαν πάνω από 20 λεπτά. Τελευταία, τον έχουν περιορίσει σε λίγο περισσότερα από 5 λεπτά. Θέλω, με αυτή την ευκαιρία να καταγγείλω την διοίκηση της ΕΡΤ για την άθλια αυτή μεταχείριση του ειδώλου μου. Εγώ -και κάποιοι φίλοι μου- θέλουμε (απαιτούμε όπως έχουμε δικαίωμα ως φορολογούμενοι πολίτες), να αυξηθούν τα λεπτά προλόγου που δίνονται στον κ. Μπακογιαννόπουλο σε τουλάχιστον 20.
Κλείνοντας, θέλω και πάλι να διατυπώσω τις απέραντες ευχαριστίες μου για το έργο του κ. Μπακογιαννόπουλου και να του ζητήσω να μου συγχωρέσει την σύγκριση με έναν άλλο πνευματικό τηλεοπτικό γίγαντα του τόπου: τον Ζήση Τσιριγκούλη (ο οποίος βέβαια μέσα από την συχνότητα του παλαιού Καναλιού 29, απευθυνόταν σε πιο underground κοινό).
Να καταγγείλω επίσης (και κλείνω με αυτό) την εταιρία "Γερμανός", που χρησιμοποιεί σε τηλεοπτικό της σποτ την μορφή του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου, εμπορευματοποιώντας ένα λαϊκό σύμβολο.
Ανυπομονώ να έρθει η Παρασκευή.

Monday, May 23, 2005

Η δημοκρατία του Χαρίλαου

Καταλαβαίνω πως όταν κάποιος πεθαίνει, υπάρχει ούτως ή άλλως μια τάση να ξεχάσουμε τα κακά του και να μεγαλοποιήσουμε τα όποια καλά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, ή ότι πρέπει υποχρεωτικά να παριστάνουμε όλοι τους τεθλιμμένους συγγενείς.
Από πού προκύπτει ότι ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε οποιαδήποτε σχέση με ό,τι σημαίνει η έννοια "δημοκρατία"; Ο άνθρωπος ήταν για χρόνια γραμματέας ενός κόμματος που θεωρεί ότι η δημοκρατία που έχουμε είναι μια "αστική δημοκρατία" που καταπιέζει την εργατική τάξη, και ο βασικός του σκοπός είναι η κατάργηση αυτής της δημοκρατίας και η αντικατάσταση της από την δικτατορία του προλεταριάτου. Λυπάμαι που παριστάνουν κάποιοι ότι δεν το θυμούνται, αλλά αυτό είναι το πρόγραμμα του ΚΚΕ. Μην τρελαθούμε και εντελώς. Το ΚΚΕ είναι- προγραμματικά, καταστατικά, ιδεολογικά- κατά της δημοκρατίας. Τι να κάνουμε τώρα; Να το ξεχάσουμε για να μην χαλάσει η νιρβάνα των μπεκρη μεζέδων; Το ότι ποτέ αυτό το κόμμα δεν κατάφερε να κάνει πράξη τις ιδέες του, δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύει σε αυτές τις ιδέες. Το ΚΚΕ δεν έχει κανέναν σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κανένα σεβασμό στην διαφορά, κανένα σεβασμό στην ελευθερία σκέψης. Θεωρούσαν (και εν πολλοίς θεωρούν) ότι ο Στάλιν είναι ένας παρεξηγημένος λαϊκός ηγέτης. Όταν, το 1990-1991 (δεν θυμάμαι καλά) είχε γίνει εκείνο το μίνι πραξικόπημα-φιάσκο εναντίον του Γκορμπατσόφ (που στην συνέχεια οδήγησε τον Γιέλτσιν στην εξουσία), τρεις άνθρωποι παγκοσμίως είχαν στηρίξει το πραξικόπημα: ο Φιντέλ Κάστρο, ο Νατζιμπουλάχ (του Αφγανιστάν) και ο Μάκης Μαίλης ως εκπρόσωπος του ΚΚΕ.
Ο ίδιος ο Χαρίλαος Φλωράκης πάθαινε αλλεργία στο άκουσμα της έννοιας "δημοκρατία". Πάλι καλά θα μου πείτε, διότι στο άκουσμα άλλων λέξεων, όπως π.χ. η λέξη "ανανέωση" πάθαινε- όπως ο ίδιος δημοσίως είχε πει- "ανατριχίλα".
Το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα που την διαφορά την εξοντώνει. Βαθιά σκοταδιστές, όταν δεν έχουν επιχειρήματα, καταφεύγουν σε πιο αποτελεσματικές μεθόδους ("μέθοδες" τις λένε οι ίδιοι) όπως το ξύλο και η βία. Και δεν μιλάμε φυσικά για προηγούμενες δεκαετίες (όταν το ΚΚΕ έκοβε αυτιά-στην κυριολεξία- διαφωνούντων μελών του, βλέπε περίπτωση Τασκένδης), αλλά και αργότερα με τα αδάμαστα ΚΝΑΤ, μέχρι και έως πολύ πρόσφατα με την ματαίωση εκδήλωσης στη Θεσσαλονίκη (με τον συγγραφέα του βιβλίου "Η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού") και πριν 10 μέρες στην Λάρισα (με την βίαιη εισβολή βουλευτή και μελών τουΚΚΕ και την διακοπή της εκδήλωσης του Ελληνοαμερικανικού συνδέσμου, διότι έτσι γουστάρανε). Αυτή είναι η αντίληψη του ΚΚΕ περί δημοκρατίας. Αυτή (και χειρότερη) ήταν η αντίληψη του Χαρίλαου Φλωράκη περί δημοκρατίας.
Όσοι θέλουν να το ξεχνάνε δικαίωμα τους, μην θέλουν όμως ντε και καλά να το ξεχνάμε όλοι.

Sunday, May 22, 2005

Δεν είναι σωστό να ειρωνεύεσαι πεθαμένους ανθρώπους

Στο ρεπορτάζ του Alpha για τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, είπε ο ρεπόρτερ (μεταξύ άλλων): "...χάθηκε ένας αληθινός υπερασπιστής της δημοκρατίας".

Περισσότερο vision και λιγότερο euro

Εδώ και χρόνια, οι μόνες χώρες που ασχολούνται με αυτή την σάχλα που λέγεται γιουροβίζιον, είναι οι εντελώς υπανάπτυκτες και βασικά οι μη ευρωπαϊκές. Αρκεί να δούμε ποιες χώρες κερδίζουν τα τελευταία χρόνια: Τουρκία, Λετονία, Ουκρανία και τώρα Ελλάδα.
Γιατί δεν μετονομάζεται σε Asiavision; Δεν θα ήταν πιο έντιμο;

Friday, May 20, 2005

"..Και σ'εμάς φάνηκε περίεργο"

Η διαφήμιση της Citibank κάρτας, με σλόγκαν "και σ'εμάς φάνηκε περίεργο" είναι κατα την γνώμη μου έξυπνη, πιασάρικη, αλλά και λίγο ενοχλητική. Το ένα σποτάκι (τρέχει και στην τηλεόραση, και στο ραδιόφωνο, και σε έντυπα) λέει ότι μια δασκάλα γιόγκα ξόδεψε 3.000 ευρώ σε εισητήρια διαρκείας. Το άλλο λέει για ένα ζευγάρι συνταξιούχων που ξόδεψαν 2.000 ευρώ σε φωτορυθμικά, για μια γριά που ξόδεψε λεφτά σε τατουάζ, για έναν απόστρατο που πάει σε daily spa κ.λ.π.. Τα σποτάκια καταλήγουν με την φράση "και σ'εμάς φάνηκε περίεργο", και εξηγεί ότι αν η τράπεζα κρίνει (από την κίνηση της κάρτας μας) ότι οι συναλλαγές που κάνουμε είναι ασυνήθιστες, θα μας ειδοποιεί. Προσωπικά, είπα και πριν, ότι θεωρώ την καμπάνια πολύ καλή. Αυτό που ενοχλεί είναι ότι η τράπεζα θεωρεί ότι μπορεί να κρίνει τι είναι φυσιολογικό για εμάς και τι όχι. Δηλαδή να αποφασίζει ποιες συναλλαγές είναι λογικές για μας και ποιες όχι. Αν βγεις από την συμπεριφορά που η τράπεζα περιμένει ότι θα έχεις, τότε επεμβαίνει και σε ειδοποιεί: "φαίνεται ότι πήρατε εισητήρια διαρκείας. Σίγουρα εσείς τα αγοράσατε; Είστε σίγουρα καλά;"
Από την μεριά της η τράπεζα έχει απόλυτο δίκιο. Θεωρεί ότι έτσι προστατεύει τους πελάτες της. Είναι χρήσιμη η υπηρεσία που παρέχει. Η τράπεζα ήρθε να αναγνωρίσει μια κατάσταση υπαρκτή. Κι αυτό είναι το πιο ενοχλητικό.

Wednesday, May 18, 2005

Ντρέπομαι αλλά μου αρέσουν

Ένα post που διάβασα πρόσφατα στο Blog της Σοφίας (digital-era.org) (σόρι, αλλά δεν έχω μάθει ακόμη να κάνω παραπομπές σε Links), στο οποίο η Σοφία ομολογούσε ότι της αρέσει ο Μανώλης Φάμελος (και μάλιστα διευκρίνιζε πως της αρέσει με τον τρόπο "του δεκαεξάχρονου"), μου άνοιξε τον δρόμο να σκεφτώ πόσες γυναίκες από τον δημόσιο χώρο μου αρέσουν ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε. Δηλαδή, υπό κανονικές συνθήκες, κάποιος θα έπρεπε να ντρέπεται που βρίσκει σεξουαλικά ελκυστικές αυτές τις γυναίκες, αλλά εγώ προσωπικώς δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι μου αρέσουν. Μου αρέσουν σεξουαλικώς (το ενννοώ απολύτως, δεν κάνω πλάκα). Θα κάνω λοιπόν το προσωπικό μου outing και θα ομολογήσω ότι με τρελαίνουν:

-Η Αγγελική Νικολούλη
-Η βουλευτής Ζέτα Μακρή
-Η Μιλένα Αποστολάκη
-Η Δάφνη Μπόκοτα
-Η Μάρα Ζαχαρέα
-Η πολωνή κοινοτική επίτροπος, υπεύθυνη για θέματα περιφερειακής ανάπτυξης, Ντανούτα Χούμπνερ
-Η παρουσιάστρια του CNN Ραλίτσα Βασίλεβα.

Monday, May 16, 2005

Οι πιο ξενοφοβικοί στην Ευρώπη

Πρόσφατα (Μάρτιος 2005) δημοσιεύθηκαν πανευρωπαϊκά τα αποτελέσματα έρευνας του "Ευρωπαϊκού Κέντρου για την παρακολούθηση του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας" (επίσημος φορέας της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Η έρευνα έγινε σε 3 στάδια (το 1997, το 2000 και το 2003) και αφορούν τόσο την Ευρώπη των 15, όσο και τις χώρες της διεύρυνσης. Στην Ελλάδα η δημοσιοποίηση της έρευνας πέρασε στα ψιλά (μια μικρή αναφορά στα Νέα και στην Ελευθεροτυπία, από όσο ξέρω). Ωστόσο, τα αποτελέσματα για την χώρα μας είναι τόσο κραυγαλέα, τόσο εντυπωσιακά και τόσο απογοητευτικά, που θα έπρεπε να δώσουμε λίγο περισσότερη σημασία. Είμαστε μακράν η πιο ξενοφοβική χώρα στην Ευρώπη των 25. Μακράν.
Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και η εσωστρέφεια που μας δέρνει, δεν έχει προηγούμενο.
Παράδειγμα:
-Το 87,48 % των ελλήνων, δεν θέλει τους μετανάστες
-Το 84,73% των ελλήνων, θεωρεί τις μειονότητες εθνική απειλή.
-Το 80,6% των ελλήνων, θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχουν "όρια" στην πολυπολιτισμικότητα μιας κοινωνίας
-Το 77,23% των ελλήνων, δεν θέλει να υπάρχει ποικιλομορφία και διαφορετικότητα εντός της κοινωνίας
-Το 59% των ελλήνων, δεν θέλει μια πολυπολιτισμική κοινωνία
-Το 39,33% των ελλήνων, προτιμάει να υπάρχει "απόσταση" ανάμεσα στις διαφορετικές εθνικές ομάδες μέσα σε μια κοινωνία.

(Περισσότερα στο www.eumc.at/eumc/index.php)
Σημειώστε ότι σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες είμαστε πρώτοι ανάμεσα στις 25 χώρες.

Τα πράγματα είναι χειρότερα από ό,τι νομίζουμε. Ο κομπλεξισμός μας δεν έχει όρια. Κατά τα άλλα περνάμε την ώρα μας βαυκαλιζόμενοι για το πόσο προοδευτικός, φιλεύσπλαχνος και πονόψυχος λαός είμαστε. (Σε αντίθεση φυσικά με τους ψυχρούς και άκαρδους ευρωπαίους)

Friday, May 13, 2005

Στρατάρχης Βερύκιος

Το πρόβλημα στον εναέριο χώρο του Αιγαίου δεν είναι οι παραβιάσεις. Το πρόβλημα είναι ότι μετά τις παραβιάσεις ακολουθεί πολεμικό διάγγελμα του Δήμου Βερύκιου.

Τζιοβάνι

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι για τα σκουπίδια. Οι περισσότεροι παίκτες είναι γίδια κανονικά, δεν κάνουν ούτε για την εξέδρα. Τις περισσότερες φορές που μια ελληνική ομάδα παίζει με κάποια άλλη εκτός ελλάδας, οι ξένοι δημοσιογράφοι στην κριτική τους για έλληνες παίκτες, συνήθως το ρίχνουν στην πλάκα. Π.χ.: για τον Ελευθερόπουλο (μετά από αγώνα Μαν. Γιουνάιτεντ- Ολυμπιακού)γράφτηκε ότι ήταν ο μεγαλύτερος κλόουν που πέρασε ποτέ από το Ολντ Τράφφορντ. (Το δημοσίευμα θυμάμαι έκλεινε με την απορία αν ο άνθρωπος αυτός είναι όντως τερματοφύλακας και αν κάποιοι τον πληρώνουν για να κάνει αυτή την δουλειά). Για τον καραγκούνη έχουν επίσης γραφτεί εξαιρετικά σχόλια. Για την εθνική ελλάδος γράφτηκε (στο αγγλικό περιοδικό When Saturday Comes) ότι κατάφερε να καταστρέψει το ωραιότερο euro των τελευταίων ετών (με το να πάρει το τρόπαιο).
Σωστά είναι όλα αυτά. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι για γέλια και οι παίκτες που παίζουν στην ελλάδα είναι για λύπηση. Με μία εξαίρεση: τον Τζιοβάνι.
Ο καλύτερος παίκτης που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα.Ο μόνος που μπορούσε να σε τρελάνει. Έκανε πάντα αυτό που δεν περίμενες να κάνει. Έκανε πάντα το κάτι παραπάνω. Ήταν η ζωντανή απάντηση σε όλους αυτούς τους άσχετους που λένε ότι μόνο το αποτέλεσμα μετράει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μπαρούφα από αυτή. Στο ποδόσφαιρο δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Μετράνε χιλιάδες άλλα πράγματα (όποιοι είναι πραγματικά άρρωστοι με το ποδόσφαιρο καταλαβαίνουν- για τους υπόλοιπους δεν πειράζει, μια άλλη φορά). Με τα αποτελέσματα μπορεί να παίρνεις πρωταθλήματα, αλλά δεν χτίζεις μύθους. Με τα αποτελέσματα δεν γίνεσαι αφίσα σε παιδικό δωμάτιο. Αφίσα, είδωλο, γίνεται ο παίκτης-σταρ. Ο Τζιοβάνι το ήξερε καλά αυτό. Γι'αυτό δεν ήθελε απλώς να τον συμπαθούμε που βάζει γκολ. Ήθελε να τον αγαπάμε. Ήθελε να μας τρελαίνει. Αυτό ήταν το οξυγόνο του. Ήθελε να γουστάρει, να καβλώνει, να περνάει καλά. Γι'αυτό ακριβώς άνθρωποι μικροί και γεννημένοι λογιστές σε μπακάλικο (σαν τον μπάγεβιτς) δεν τον συμπάθησαν ποτέ. Με το που ήρθε στον ολυμπιακό ο εφοριακός μπάγεβιτς, ο Τζιοβάνι ξενέρωσε αμέσως. Ήξερε ποια θα είναι η συνέχεια.
Σαν οπαδός του Ολυμπιακού, λυπάμαι που φεύγει ο Τζο. Αλλά για τον ίδιο, καλύτερα που φεύγει. ¨Οπου αλλού και να πάει, καλύτερα θα είναι γι'αυτόν. Δεν του αξίζαμε. Είμαστε πολύ κακομοίρηδες για να έχουμε έναν Τζιοβάνι.
Οι ανά την επικράτεια κακομούτσουνοι μπορούν να χαίρονται. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι των ελληνικών γηπέδων δεν θα παίζει πια εδώ. Ο Ολυμπιακός για άλλη μια φορά προστάτεψε την μετριότητα του.

Μασάει το blogger ποστς; Μασάει.

Το είχα διαβάσει σε ένα άλλο μπλογκ, τώρα το έπαθα κι εγώ: το μπλόγκερ μου έφαγε ένα ποστ. Μου κάνει εντύπωση, γιατί το ποστ εμφανιζόταν στο μπλογκ για 2 μέρες, και την 3η μέρα χάθηκε. Anyway τι να κάνουμε;

Monday, May 09, 2005

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα

Όποιος θέλει να διαβάσει κάτι πραγματικά σπαρταριστό, μπορεί να ανατρέξει στην ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την λήξη του πολέμου. Την διάβασα τώρα στο αστικό, λακέδικο και τζουτζέδικο site in.gr.
Μερικά ωραία highlights:
"...μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989-1991),..."
"ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ενταγμένη σε γενικότερο σχεδιασμό ιδεολογικής επίθεσης που διαρκεί».
Επίσης υπάρχουν εκφράσεις-διαμάντια από το αμίμητο παλαιοκομμουνιστικό λεξιλόγιο:
"μαύρη προπαγάνδα" (ως γνωστόν υπάρχει και "άσπρη" προπαγάνδα)και
"καρφί στο μάτι του ιμπεριαλισμού" (ο οποίος ιμπεριαλισμός έχει την μορφή κύκλωπα και κυκλοφορεί με ένα μάτι).
Μαλακίες, πρέπει να ψάξω να την βρω ολόκληρη, έτσι κομμένη χάνει.
Σκέφτομαι πάντως μήπως ήρθε η στιγμή να αλλάξει την καμπάνια της η Amita. Αντί για τις γνωστές και αναμενόμενες διαφημίσεις με μοντέλα που φοράνε μαγιό και πίνουν χυμό λερώνοντας το σαγόνι τους, θα μπορούσαν να έχουν απλώς σε αφίσα το πρόσωπο της Αλέκας Παπαρήγα (ή του Μάκη Μαίλη, ή του Ορέστη Κολοζώφ- αν και οι τελευταίοι δεν ενδείκνυνται λόγω χαμηλής αναγνωρισιμότητας) με την λεζάντα: "Μα τι πίνεις;"

Sunday, May 08, 2005

Μπουσίντο

διάβασα ένα βιβλίο που μου φάνηκε παράξενα ωραίο (μου τη σπάει αυτή η έκφραση αλλά δυστυχώς ταιριάζει). Για την ακρίβεια μου φάνηκε και πολύ παράξενα και πολύ ωραίο. Είναι το βιβλίο "Μπουσίντο, ο κώδικας των Σαμουράι". Δεν είναι καινούργιο, εκδόθηκε (εξεδόθη που γράφουν και οι κριτικοί βιβλίου στις κυριακάτικες στήλες τους) στην Ελλάδα το 1996 από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Δεν το περιμένει κανείς, αλλά την μετάφραση (όχι από τα γιαπωνέζικα, το βιβλίο γράφτηκε πρωτότυπα στα αγγλικά από ιάπωνα συγγραφέα) και την εισαγωγή την έχει γράψει ο Βύρων Πολύδωρας.
Το βιβλίο προσπαθεί να εξηγήσει και να κωδικοποιήσει (χρησιμοποιώντας ξεχασμένες εκφράσεις και ιδέες) τον κώδικα αξιών και συμπεριφοράς των σαμουράι της φεουδαλικής Ιαπωνίας. Διαβάζοντας το νιώθεις καλά. Βέβαια υπάρχουν (υπήρχαν) αξίες των σαμουράι οι οποίες σε εμάς φαίνονται αδιανόητες και απαράδεκτες, όπως η θέση της γυναίκας (αποκλειστικά στην υπηρεσία του πατέρα αρχικά, του συζύγου και των παιδιών μετά), ή η αυστηρά κλειστή και ιεαρχική δομή της κοινωνικής οργάνωσης, ή η εξιδανίκευση της έννοιας της "υποταγής" προς τον αφέντη που αντιμετωπίζεται περίπου ως η μόνη απελευθερωτική στάση, και διάφορα άλλα.
Το Μπουσίντο ως σύνολο έχει μια παράξενη μαγεία ίσως επειδή είναι κάτι νεκρό σήμερα, κάτι που μοιάζει να έχει βγει από ταινία. Έχει όμως στοιχεία που είναι πραγματικά ελκυστικά και κάνουν (έστω και για λίγο) καλό στην ψυχή. Π.χ. η στάση του απέναντι στον θάνατο (και την αυτοκτονία). "Αληθινό θάρρος είναι το να ζεις όταν είναι σωστό να ζεις, και το να πεθαίνεις όταν είναι σωστό να πεθαίνεις". Κάνει καλό στην δική μας δυτική ψυχή, η απέχθεια που ένιωθαν απέναντι στην δολιότητα, η αίσθηση της αρμονίας, η αποφυγή και η λοιδωρία του περιττού, η σχέση με την θρησκεία που λειτουργούσε περισσότερο ως εσωτερική παρόρμηση και λιγότερο ως δόγμα, η τόλμη, η ευγένεια (η αληθινή ευγένεια, όχι το σαβουάρ βιβρ),η ευθύτητα και η ειλικρίνεια, η τιμή, ο αυτοέλεγχος. Όπως τα αραδιάζω εδώ φαίνονται βαρετά, αλλά στο βιβλίο δεν είναι καθόλου έτσι. Σου αφήνει μια πολύ καλή αίσθηση αυτό το βιβλίο. Ψήγματα των αξιών του Μπουσίντο υπήρχαν στην ταινία Ρόνιν (που τώρα θα την ξαναδώ με άλλο μάτι) και, πολύ περισσότερο, στον "Τελευταίο Σαμουράι" με τον Τομ Κρουζ. Βασικά η δεύτερη ταινία έχει πιο πολύ σχέση με το τέλος του μπουσίντο, την εποχή που η Ιαπωνία αποφάσισε να στραφεί πιο πολύ προς την δύση και τον εκσυγχρονισμό. Το μπουσίντο ήξερε ότι έπρεπε να πεθάνει και να θαφτεί με μια ωραία τελετή, όπως λέει και το βιβλίο. Δεν θέλησε να αλλάξει , να προσαρμοστεί. Προτίμησε να πεθάνει μαζί με την κοινωνία που το γέννησε.
"Το κράτος που χτίστηκε πάνω στον βράχο της Τιμής, πέφτει γρήγορα στα χέρια στρεψόδικων δικηγόρων και ακατάληπτα ομιλούντων πολιτικών". Το Μπουσίντο ήταν συνεπές με την ιδεολογία του: πέθανε όταν ήταν σωστό να πεθάνει.
Το βιβλίο αυτό είναι σαν spa για την ψυχή.

Saturday, May 07, 2005

Πρωτοπορίες

Έμαθα σήμερα ότι στο Πασόκ του Γιώργου Παπανδρέου υπάρχει μια επιτροπή που λέγεται: "Επιτροπή για την Παγκόσμια Προοδευτική Διακυβέρνηση και την Διεθνή Αλληλεγγύη".
Αναρωτιέμαι: με τι ακριβώς μπορεί να ασχολείται μια τέτοια επιτροπή;
Δεν αισθάνονται αστείοι όσοι από το Πασόκ συμμετέχουν σε αυτήν την επιτροπή;
Δεν γελάνε κάθε φορά που πρέπει να συμμετάσχουν σε μια συνεδρίαση της Επιτροπής;
Κι αν δεν γελάνε οι ίδιοι, δεν σκέφτονται ότι μπορεί να γελάνε όλοι οι υπόλοιποι;
Ο πρόεδρος αυτής της επιτροπής με ποιο τρόπο περνάει μια κανονική μέρα στην δουλειά;
Όταν το πρωί φεύγει από το σπίτι του για να πάει στο γραφείο, τι λέει στην γυναίκα του; "Πάω στην δουλειά";
Και όταν γυρνάει σπίτι και τον ρωτάει η γυναίκα του (η γκόμενα του/ένας φίλος του/ο σκύλος του) "πώς πήγε σήμερα η δουλειά;", τι ακριβώς μπορεί να απαντάει;;

Γιατί αδρανεί ο Καραμανλής;

Δίκιο έχουν αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει σοβαρή κυβέρνηση στον τόπο. Αν υπήρχε, δεν θα άφηνε την Τζέσυ Παπουτσή να βγαίνει ακόμη στην τηλεόραση.

Friday, May 06, 2005

Αδρεναλίνη στα ύψη!

Όσοι δεν αντέχουν τις δυνατές συγκινήσεις, καλό είναι να το αποφύγουν: αυτή την Κυριακή σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας πραγματοποιείται ο τελικός του 12ου Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σταυρολέξου. Όπως διαβάζω στην σημερινή "Καθημερινή", "θα συμμετάσχουν οι 450 καλύτεροι λύτες σταυρολέξων και θα αναδειχθεί ο πρωταθλητής Ελλάδας, ο πρωταθλητής Κύπρου και οι πρωταθλητές τεσσάρων γεωγραφικών περιοχών της χώρας".
Υποθέτω ότι θα πρέπει να υπάρχει γιατρός και ασθενοφόρο stand by, γιατί με το συναρπαστικό θέαμα που προβλέπεται, και με την αγωνία που αναμένεται να φτάσει στο κατακόρυφο, οι ευαίσθητες καρδιές πιθανόν να μην αντέξουν.

Ταβλαδόροι όλων των χωρών, ενωθείτε!

Απορία: γιατί οι περισσότεροι συνδικαλιστές του δημοσίου, έχουν την ίδια φάτσα, φοράνε τα ίδια ρούχα, μιλάνε με το ίδιο ύφος και χρησιμοποιούν τις ίδιες εκφράσεις; Τι άνθρωποι είναι αυτοί; Με μουστάκια, με μούσια, με πουκάμισα κοντομάνικα (σαν παλιοί ελεγκτές των ΚΤΕΛ) ιδρωμένα κάτω από την μασχάλη (μερικοί φοράνε μέσα από το πουκάμισο φανελάκι με τιράντα- το λεγόμενο "τρικό"), με σαγόνια λαδωμένα. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα με το που θα έβγαιναν στην τηλεόραση με αυτή την φάτσα και σε αυτά τα χάλια, θα τους έλεγαν: "παιδιά, πηγαίνετε να πλυθείτε, να λουστείτε, να ξυριστείτε, να γίνετε άνθρωποι και μετά τα ξαναλέμε". Εδώ, καθόμαστε και τους ακούμε- και μάλιστα θα υπάρχουν και μερικοί που όχι απλώς τους ακούνε, αλλά πιθανότατα να τους παίρνουν και σοβαρά.
Μιλάνε για τους εργαζομένους και τους ανέργους λες και οι ίδιοι έχουν υπάρξει ποτέ εργαζόμενοι ή άνεργοι. Οι περισσότεροι είναι (φυσικά) κρατικοδίατοι και δεν εμφανίζονται καν στην "υπηρεσία" τους (τι λέξη κι αυτή Χριστέ μου). Κάθονται όλη την μέρα, εξασκούν τα εργατικά τους δικαιώματα στο τάβλι και ανησυχούν για το αν είναι αργία ή απεργία (λες και για τους ίδιους έχει καμία διαφορά, αφού ούτως ή άλλως δεν συνηθίζουν να δουλεύουν).
Αν οι εργάτες του Σικάγο, που το 1886 "καθιέρωσαν" αυτή την γιορτή, ήξεραν ότι στο όνομα τους θα μιλούσε ο κ. Παπασπύρος της ΑΔΕΔΥ, μάλλον θα είχαν βρει κάτι καλύτερο να κάνουν εκείνη την μέρα από το να διαδηλώνουν. (Δεν ξέρω, το τάβλι ήταν γνωστό στο Σικάγο του 1886;)

Wednesday, May 04, 2005

Πανικός στον Λευκό Οίκο!

Μόλις άκουσα στον best radio, ένα διαφημιστικό spot για την νέα ταινία του Λαρς Φον Τρίερ (λέγεται Dear Wedy, ή κάπως έτσι). Το διαφημιστικό κατέληγε λέγοντας σοβαρά- σοβαρά: ¨...η ταινία που δίνει την χαριστική βολή στο αμερικάνικο όνειρο".
Υποψιάζομαι ότι ο Τζορτζ Μπους ήδη θα έχει χάσει τον ύπνο του...

Οι δυνάμεις του Καλού

Ανέλπιστη ευτυχία χθες το βράδυ. Η αντιπαθητική Τσέλσι του αντιπαθητικού Μουρίνιο και των εκατομυρίων λιρών, ηττήθηκε από την Λίβερπουλ. Αποκλείστηκε από τον τελικό του Τσαμπιονς Λιγκ. Και στην ουσία, από εκεί που υποτίθεται θα σάρωνε τα πάντα παίρνοντας 4 τίτλους, θα πρέπει να αρκεστεί στο πρωτάθλημα και στο (ασήμαντο) Λιγκ Καπ.
Το Καλό νίκησε το Κακό. Οι δυνάμεις του Φωτός νίκησαν τις δυνάμεις του Σκότους. Η χθεσινή βραδιά ήταν ίσως η μεγαλύτερη χαρά που μας έδωσε φέτος το Τσάμπιονς Λιγκ. Όχι τόσο για το θέαμα (που δεν ήταν καλό), όσο για το καθαρό, ανόθευτο ποδοσφαιρικό feeling που είχε η βραδιά. Το Anfield στις δόξες του. Δύο διαφορετικοί κόσμοι να συγκρούονται. Και στο τέλος να κερδίζει ο δικός σου.
Τό ότι το ποδόσφαιρο είναι καλύτερο από την ζωή, το ξέραμε. Χθες βράδυ το επιβεβαιώσαμε εκ νέου. Όπως έλεγε και ο Αλ Πατσίνο στην ταινία Any Given Sunday, "κάθε Κυριακή ή θα χάνεις, ή θα κερδίζεις. Το θέμα είναι να κάνεις και τα δύο σαν άντρας". Αυτό έκανε χθες η Λίβερπουλ (και η Τσέλσι). Γι'αυτό το χάρηκα τόσο.

Tuesday, May 03, 2005

My name is Helena. Just Helena

Το συνειδητοποίησα χθες το βράδυ που καθόμουν κι έβλεπα ειδήσεις στην ΕΤ1, απελπισμένος και στα όρια της κατάθλιψης που φέρνει το τέλος των γιορτών: η είδηση αναφερόταν στην Eurovision (φυσικά), και ο τίτλος ήταν "Θετικά σχόλια για την Έλενα".
Τότε το συνειδητοποίησα: η Έλενα Παπαρίζου από την στιγμή που εκπροσωπεί το έθνος στην Γιουροβίζιον, σταμάτησε να είναι η Έλενα Παπαρίζου και έγινε η "Έλενα" σκέτο. Έχει εθνική αποστολή, θα παλέψει για τα δίκαια μας στους ξένους, άρα δεν είναι πλέον ένας απλός άνθρωπος με ονοματεπώνυμο, αλλά η "Έλενα". Το παιδί μας. Το κορίτσι μας.
Κατάλαβα τότε ότι το ίδιο κάνουμε με οποιονδήποτε έλληνα ή ελληνίδα εκπροσωπεί τα εθνικά ιδεώδη εις το εξωτερικόν ή σε κάποια διεθνή διοργάνωση.
Παράδειγμα: όταν ο Στέλιος Γιαννακόπουλος πήρε μεταγραφή στην Μπόλτον, όλοι οι δημοσιογράφοι άρχισαν να τον αποκαλούν σκέτα "Ο Στέλιος". Ο Θοδωρής Ζαγοράκης είναι ο "Θοδωρής". Ο Κώστας Κεντέρης ήταν "Ο Κώστας" (μετά το φιάσκο των ολυμπιακών αγώνων, ξαναέγινε Κώστας Κεντέρης). Η Φανή Χαλκιά είναι "Η Φανή".
Τελικώς, αν κάτι στα εθνικά μας χαρακτηριστικά είναι πραγματικά "ανάδελφο" (όπως έλεγε ο πρόεδρος Σαρτζετάκης), αυτό είναι μάλλον η εθνική κακομοιριά μας.

Sunday, May 01, 2005

Καταστροφή!!

Η πίτσα Χατ είναι κλειστή- δεν δουλεύει σήμερα!!
Η σταθερή μου ελπίδα για delivery την Κυριακή του Πάσχα χάθηκε.
Νιώθω σαν να έχασα τον προσανατολισμό μου στην ζωή!
Άλλο ένα οχυρό κατέρρευσε.
Σε τι μπορούμε να πιστεύουμε πλέον;;;;

Πάσχα Hut

Το κακό με το Πάσχα είναι το αρνί. Και όχι μόνο το αρνί αλλά και το κατσίκι, το κοκορέτσι και τα υπόλοιπα (σπληνάντερα, γαρδούμπες και δεν ξέρω και γω τι άλλο). Αν δεν σου αρέσει να τρως κάτι από αυτά (στην περίπτωση μου όλα αυτά), νιώθεις ότι τουλάχιστον για μια μέρα ζεις στην δικτατορία της καψαλισμένης πέτσας. Πολλοί άνθρωποι (ευτυχώς όχι όλοι), σε κοιτάνε παράξενα όταν τους λες ότι δεν σου αρέσει το αρνί. Νομίζουν πως κάτι πολύ κακό σου συμβαίνει. Αν, κιόλας πεις ότι προτιμάς να παραγγείλεις Pizza Hut, σε κοιτάνε με το ύφος που κοιτούσαν στην τηλεόραση τα παιδάκια-θύματα του τσουνάμι. Με την μόνη διαφορά ότι στην περίπτωση σου δεν ξεκινάνε κάποιον τηλεμαραθώνιο αγάπης για να διευκολύνουν κάπως την κατάσταση σου.
Δεν μου αρέσουν τα αρνιά, δεν μου αρέσει το κλαρίνο του Βασίλη Σαλέα (ούτε και κανενός άλλου το κλαρίνο), δεν θέλω να μοιάζω με φωτογραφία που έχει βγει από τις σελίδες του περιοδικού "Πίστα".
Για άλλη μια φορά στην ζωή μου, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφωνήσω: Ευτυχώς που υπάρχει στον κόσμο η Pizza Hut! Η πίτσα Χατ είναι πάντα εκεί για να μας συμπαρασταθεί στις δύσκολες τούτες ώρες. 365 μέρες τον χρόνο στον πλευρό του ανθρώπου που δεν συγκινείται από την γαρδούμπα. Η πίτσα Χατ είναι φίλη μας.
Η γκόμενα σου μπορεί να ξεχάσει- Η πίτσα Χατ όμως, θα είναι πάντα εκεί για σένα.
Αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη.