Thursday, June 30, 2005

Πρώτος σε ακροαματικότητα ο νταλκάς

Και από τις δύο έρευνες που γίνονται για την ακροαματικότητα των ραδιοφωνικών σταθμών (focus και κάπα- research), προκύπτει ότι στις 3 πρώτες θέσεις τις 2 καταλαμβάνουν σταθερά ο "Λάμψη" και ο "Σφέρα". Δηλαδή σταθμοί που παίζουν νυχθημερόν γελοία καψουροτράγουδα για πληγωμένα ελαφάκια. Νταλκάδες και σεκλέτια. Λαϊκοπόπ μπασταρδεμένη αισθητική.
Δεν πρέπει πλέον κανείς να αμφιβάλλει. Προκύπτει από όλες τις έρευνες, είτε αφορούν ρατσιστικές συμπεριφορές, είτε αφορούν μουσικές προτιμήσεις, είτε αφορούν εθνικιστικές και θρησκευτικές εμμονές, είτε αφορούν ανάγνωση εφημερίδων: είμαστε και επισήμως τα μεγαλύτερα ζώα στην ευρώπη

Monday, June 27, 2005

Μιχάλης Μόσιος VS Μάρκου Λεζέ

Νομίζω οι συνθήκες στην χώρα έχουν πλέον ωριμάσει αρκετά, και οι καιροί απαιτούν να γίνει μια πραγματικά σοβαρή μελέτη πάνω σε μια κεφαλαιώδη σύγκρουση δύο μεγαθηρίων της ελληνικής underground pop:
Μιχάλης Μόσιος VS Μάρκου Λεζέ.

Δύο κορυφαίες- και παρεξηγημένες- μορφές του ελληνικού underground, αρκετά όμοιες φαινομενικά, αλλά ωστόσο βαθιά διαφορετικές.
Ένας σοβαρός φορέας πρέπει υπέυθυνα να αναλάβει το πόνημα.
Οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου, δεν έχουν άλλο το δικαίωμα να σιωπούν.
Καλούνται να πάρουν θέση με το χέρι στην καρδιά.
Οι καιροί ου μενετοί

Sunday, June 26, 2005

Blue Sunday

Θα βουτήξω στην πισίνα της κοινοτυπίας και θα πω: οι Κυριακές είναι μπουρδέλο.

Δεν θα μπορούσε από Κυριακή μεσημέρι να περνούσαμε κατευθείαν σε Δευτέρα πρωί;

Friday, June 24, 2005

Χώρα με ειδικές ανάγκες

Κάθε φορά που πάει κάτι να αλλάξει, πλακώνουν όσοι κινδυνεύουν να ξεβολευτούν και το μπλοκάρουν. Αυτό είναι τρομερά συντηρητικό, αλλά ας πούμε ότι κάποιος μπορεί να το καταλάβει (εγώ όχι).
Αυτό όμως που δεν αντέχεται πλέον με τίποτα, είναι ότι όλοι όσοι αντιστέκονται (παντού και πάντα οι ίδιοι) στις αλλαγές, θέλουν να μας κάνουν να αποδεχτούμε ότι η ελλάδα είναι χώρα με ειδικές ανάγκες.
"Στην ελλάδα αυτό δεν μπορεί να γίνει", είναι ένα μόνιμο επιχείρημα τους που το χρησιμοποιούν σε όλα ανεξαιρέτως τα θέματα.
"Η ελλάδα έχει ιδιατερότητες"
"Η ελλάδα δεν είναι όπως η ελβετία"
Για οποιοδήποτε θέμα και να συζητήσεις, μόλις πεις ότι "ρε παιδιά, σε όλο τον κόσμο έτσι γίνεται", σου απαντούν "ναι, εντάξει, αλλά η ελλάδα είναι ειδική περίπτωση".

Είμαστε η τρίτη χώρα σε στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο.
"Ναι, αλλά η ελλάδα έχει εχθρούς, είναι ειδική περίπτωση"

Είμαστε η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που δεν έχει μουσουλμανικό τέμενος
"Ναι, αλλά μην κοιτάς, είναι ειδική περίπτωση. Είναι λεπτό το θέμα"

Σε άλλες χώρες της Ε.Ε. τα μαγαζιά ανοίγουν και τις Κυριακές, χωρίς να αφανιστούν οι μικρές επιχειρήσεις.
"Ναι, αλλά μην το βλέπεις έτσι, η ελληνική οικονομία είναι διαφορετική".

Είναι πλέον φυσιολογικό για έναν εργαζόμενο να αλλάζει 3 και 4 φορές επάγγελμα στην ζωή του
"Ο έλληνας δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Έχει μάθει αλλιώς"

Τα μουσεία σε άλλες χώρες είναι ανοιχτά όλη μέρα. Εδώ γιατί κλείνουν από τις 2 το μεσημέρι;
"Μα δεν πρέπει και ο εργαζόμενος να πάει σπίτι του να ξεκουραστεί;"

Γιατί οι παραλιακές πόλεις της Τουρκίας είναι γεμάτες οργανωμένες μαρίνες, ενώ εδώ δεν ξέρουμε ακόμη καλά καλά τι σημαίνει αυτή η λέξη;
"Εντάξει, εμείς εδώ στην ελλάδα, δεν τα ξεπουλάμε όλα για τον τουρισμό"

Γιατί ενώ σε άλλες χώρες τα θρησκευτικά (όταν υπάρχουν), είναι προαιρετικό μάθημα, ενώ εδώ είναι υποχρεωτικό και στην ουσία πρόκειται για κατήχηση;
"Μην κοιτάς, τα πράγματα στην ελλάδα είναι αλλιώς. Ο έλληνας έχει πολύ στενή σχέση με την πίστη του"

Και μπορώ να προσθέσω πολλά ακόμη παρόμοια παραδείγματα.
Είμαστε σε όλα "διαφορετικοί". Ό,τι ισχύει για όλο τον υπόλοιπο κόσμο, για εμάς δεν μπορεί να ισχύσει γιατί "είναι άλλες οι συνθήκες στην ελλάδα".
Βολεύονται πολλοί γύρω από αυτή την παπάρα. Τονίζουμε με κάθε ευκαιρία ότι είμαστε χώρα με ειδικές ανάγκες και απαιτούμε από όλους να μας αντιμετωπίζουν έτσι.
Δεν μπορούμε το ένα, δεν μπορούμε το άλλο, εξαιρέστε μας από αυτό, εξαιρέστε μας από εκείνο...
Πολύ δύσκολα θα σταματήσει αυτή η νοοτροπία (αν σταματήσει και ποτέ). Είναι όμως τόσο κουραστικό να την ακούω κάθε μέρα να αναπαράγεται...
Δεν μπορώ άλλο να νιώθω ότι ζω σε χώρα με ειδικές ανάγκες.

Thursday, June 23, 2005

Ο Θεός να σε φυλάει...

...από γυναίκα που χρησιμοποιεί την έκφραση "κάνω έρωτα"

Του κυραλέκου τα Βlues

Ο αγαπημένος μου ρεμπέτης/μπλουζίστας Αλέκος Αλαβάνος επανέρχεται με νέα αξεπέραστη δήλωση. Με αφορμή την σκέψη της κυβέρνησης να εφαρμόσει πρόγραμμα σύνδεσης μισθού- παραγωγικότητας στους δημόσιους υπάλληλους, ο αδάμαστος κυραλέκος βρήκε να πει το εξής: "Αν η κυβέρνηση θέλει να εφαρμόσει πιλοτικά το πρόγραμμα, ας το εφαρμόσει στο υπουργικό συμβούλιο". (...!!!!! φυσικά έμειναν κάγκελο όσοι τον άκουγαν)

(Είναι προφανές: Ο αγαπημένος μου μπλουζίστας/ρεμπέτης έχει βάλει πλώρη για νέος Βασίλης Λεβέντης. Θυμίζω επίσης ότι από Σεπτέμβριο ετοιμάζει και κανάλι. Προβλέπω να γελάνε και τα τσιμέντα)

Wednesday, June 22, 2005

Είναι κουρασμένα τα παιδιά

Από το πολύ λέγε- λέγε, σε λίγο θα το πιστέψουμε: οι έλληνες διεθνείς είναι ... κουρασμένοι :))
Το ακούμε συνεχώς. "Κουράστηκαν τα παιδιά". Και δεν θέτει ένας το απλό ερώτημα: "από τι ακριβώς κουράστηκαν τα παιδιά;". Σε σχέση με τους άλλους συναδέλφους τους, οι έλληνες παίκτες παίζουν τα λιγότερα παιχνίδια και μάλιστα στο λιγότερο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Όσοι παίζουν δηλαδή. Γιατί υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που έχουν μήνες ή και χρόνια να παίξουν βασικοί σε κάποια ομάδα. Ο Καραγκούνης- για παράδειγμα- από τι κουράζεται;; Όσα χρόνια είναι στην Ίντερ, ζήτημα είναι αν έχει παίξει βασικός πάνω από 4-5 φορές (κι αυτό σε παιχνίδια κυπέλλου και μόνο στους πρώτους γύρους- όταν η Ίντερ αντιμετωπίζει κάποιες τοπικές πιτσαρίες).
Ο Φύσσας από τι κουράζεται το παλικάρι; Είναι τόσο κουραστικό να κάθεσαι στον πάγκο της Μπενφίκα; Ο Χαριστέας; Πόσους μήνες έχει να παίξει βασικός στον άγιαξ;; Από την πολύ τηλεόραση κουράζεται;; Ο Βρύζας, σε ομάδα β'εθνικής της Ισπανίας από τι κουράστηκε; Από τα απανωτά ευρωπαϊκά παιχνίδια;; Ο Τσιάρτας από τι κουράζεται; Εϊναι βαριά τα γαρύφαλλα που πετάει στα σκυλάδικα που προπονείται;;
Αυτοί όλοι έχουν τα γονίδια του νικητή (έτσι μας έλεγαν πέρσι). Κουράζονται τα γονίδια;;

(Ίσως βέβαια στο εξωτερικό τα παιχνίδια να κρατάνε 30 λεπτά και όχι 90 όπως εδώ- οπότε οι ξένοι παίκτες είναι πάντα ξεκούραστοι).

Βέβαια, παρόλο που η παπαρολογία για τις εξαιρετικές δυνατότητες της εθνικής ελλάδας συνεχίζεται (απο κάποιους), το οικοδόμημα έχει αρχίσει να μην πουλάει και τόσο.
Προχθές, μετά το παιχνίδι με την Ιαπωνία, η εθνική αποδοκιμάστηκε από τους έλληνες φιλάθλους (ναι, τους τσολιάδες).
Στα κανάλια, διάφοροι που πέρσι μας είχαν πεθάνει στην μαλακία και στο παραλήρημα, άρχισαν να τα ψιλομασάνε. Π.χ.: προχθές στις ειδήσεις του Άλτερ, ο διευθυντής της Αθλητικής Ηχούς έλεγε πολύ απλά ότι "πέρσι κοιμήθηκε 10 μέρες ο Θεός και γι'αυτό πήραμε το Γιούρο".
Έτσι ακριβώς είναι, μόνο που όποιος το έλεγε πέρσι αυτό, θεωρούνταν προδότης και ανθέλληνας.

Ο μέχρι πρότινος "ατρόμητος Ρεχακλής" που θα έπρεπε να ελληνοποιηθεί, αρχίζει κι αυτός να αμφισβητείται. Τώρα ξύπνησαν κάποιοι και ανακάλυψαν ότι το στυλ του Ρεχάγκελ είναι παλιομοδίτικο, ότι η ομάδα δεν έχει απολύτως καμμία σκέψη στο παιχνίδι της, καμία ιδέα για δημιοργική ενέργεια, ότι το μόνο που κάνει είναι να βαράει γιόμες από την άμυνα κι άμα κάτσει έκατσε. Μια ατελείωτη κακομοιριά, εκ μέρους του γερμανού προπονητή. Αν τα έλεγες όμως πέρσι αυτά... Είχαν ξεχάσει οι περισσότεροι πέρσι ότι ο προπονηταράς Ρεχάγκελ ήταν για χρόνια άεργος, χωρίς προτάσεις για δουλειά, και περνούσε τον καιρό του στέλνοντας απελπισμένος βιογραφικά (μαζί με την γυναίκα του) σε απίθανες χώρες και ομάδες μπας και ξεγελαστεί κανενας φουκαράς και του δώσει δουλίτσα.
Αυτός είναι ο Ρεχάγκελ. Αυτοί είναι οι έλληνες παίκτες. Και αυτή είναι η εθνική ελλάδος.
Η ομάδα που πέρσι -όπως σωστά έγραψε το περιοδικό When Saturday Comes- "κατέστρεψε το ωραιότερο Γιούρο που είδαμε ποτέ".

Η Βραζιλία μας έκανε πλάκα. Η Ιαπωνία μας έκανε γιο-γιο. Έχουμε 4 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς καν να βάλουμε γκολ (φτάσαμε το αρνητικό ρεκόρ που είχε να σημειωθεί από το 1994, επί γίγαντα Αλκέτα). Το θέαμα που παρουσιάζουμε μέσα στο γήπεδο σε κάνει στην αρχή να γελάς και μετά να λυπάσαι τους έλληνες πάικτες, έτσι όπως τους βλέπεις να ταλαιπωρούνται και να κουτουλάνε σαν κατσίκια.

Αλλά είπαμε... "οι έλληνες διεθνείς είναι .... κουρασμένοι"
Το μόνο που τους λείπει είναι λίγη ξεκούραση. Κάτσε να ξεκουραστούν λίγο και θα σας δείξουμε εμείς.
Τρέμε Ιαπωνία! Την επόμενη φορά θα σε πεθάνουμε στο τρέξιμο!

Friday, June 17, 2005

Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ

Πριν: "11 αυτοί, 11 εμείς"
Μετά: "3 αυτοί, 0 εμείς"

Thursday, June 16, 2005

Μου την σπάει...

...Η Μαρία Δαμανάκη

Wednesday, June 15, 2005

Κοιμάται το βράδυ ο Θανάσης Βαλτινός;

Σε συνέχεια μιας κουβέντας που ξεκίνησε χθες στο e-rooster, διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία μια δήλωση- καταπέλτη της παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτιδος Αγγελικής Αντωνίου, η οποία καταγγέλει την απόφαση του Θανάση Βαλτινού να επανεξετάσει την χρηματοδότηση κάποιων ταινιών από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
Η κ. Αντωνίου αφού κλαίγεται λίγο για τα λεφτά που κινδυνεύει να χάσει, καταλήγει διατυπώνοντας ένα αμείλικτο ερώτημα- χαστούκι στο μάγουλο του κ. Βαλτινού: "Απορώ πώς μπορείτε και κοιμάστε ήρεμος την στιγμή που βάζετε σε περιπέτειες δημιουργούς που περιμένουν τόσο καιρό για να γυρίσουν τις ταινίες τους".

Συμφωνώ μαζί της. Με τέτοια απάνθρωπη απόφαση που πήρε ο κ. Βαλτινός (να επανεξετάσει κάποιες χρηματοδοτήσεις), δεν βάζει απλώς σε περιπέτειες κάποιους "δημιουργούς", αλλά κινδυνεύει να στερήσει το παγκόσμιο σινεμά από τα επικά μπλοκμπάστερ που κρύβει στο τζιν μανίκι της η κ. Αντωνίου. Δεν μιλάμε πλέον για απλή νεοφιλελεύθερη αναλγησία, μιλάμε για έγκλημα απέναντι στην πανανθρώπινη τέχνη.

(Υ.Γ.: γιατί όλοι αυτοί οι ρεμπεσκέδες, αυτοχαρακτηρίζονται με τον πομπώδη τίτλο "δημιουργοί"; Όταν τους ρωτάει κάποιος τι δουλειά κάνουν, απαντούν "δημιουργοί";)

Monday, June 13, 2005

Είναι μεγάλη λέρα η Κριστίνα Αγκιλέρα

Οι αμερικάνοι στο Γκουαντανάμο έχουν φτάσει σε ακραία και απάνθρωπα επίπεδα βασανισμού κρατουμένων. Πιο συγκεκριμένα, το περιοδικό Time στο τελευταίο τεύχος του, αποκαλύπτει ότι κατά την ανάκριση συγκεκριμένου κρατούμενου (που κατηγορείται ότι συμμετείχε στο χτύπημα στους δίδιυμους πύργους), τον ανάγκαζαν να ακούει Κριστίνα Αγκιλέρα.

Εδώ δεν μιλάμε πλέον για Γκουλάγκ, μιλάμε για Envy κανονικό. Σε κανέναν δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση.
Γιατί αδρανεί η Διεθνής Αμνηστία;
Γιατί αδρανούν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις;
Γιατί δεν παίρνει θέση ο Μπόνο;
Γιατί σιωπά ο Αλέκος Αλαβάνος;

(πληροφορίες αναφέρουν ότι αν ο κρατούμενος δεν ομολογήσει με Κριστίνα Αγκιλέρα, του βάζουν Μπρίτνει Σπίαρς- εκεί σπάει και ο πιο πορωμένος οπαδός της Αλ Κάιντα)

Friday, June 10, 2005

Η μπαρούφα της εβδομάδας

Την αθλητική ανοησία της εβδομάδας, νομίζω την έγραψε σήμερα η Καθημερινή, σε θέμα της για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.
Γράφει η εφημερίδα ότι δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε την "καρδιά μιας πρωταθλήτριας ευρώπης". Μεγάλο λάθος. Μόνο κάποιος άσχετος ή κάποιος που ντύνεται τσολιάς για να πάει στους αγώνες της εθνικής, μπορεί να πιστέψει ότι αυτός ο χαρακτηρισμός έχει οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα.
Η καρδιά του πρωταθλητή είναι όντως κάτι υπαρκτό, με την διαφορά ότι δεν το αποκτάει κάποιος αυτομάτως με το που κατακτάει τίτλο πρωταθλητή. Δηλαδή, δεν σημαίνει ότι κάποιος που παίρνει ένα πρωτάθλημα αποκτάει αυτομάτως και την "καρδιά του πρωταθλητή". Ο πρωταθλητής παίρνει πρωτάθλημα και του απονέμεται μια κούπα- μόνο μια κούπα, η οποία δυστυχώς δεν συνοδεύεται από καμία καρδιά.
Η καρδιά του πρωταθλητή είναι κάτι άλλο που αποκτιέται πολύ πιο δύσκολα από ένα πρωτάθλημα. Μια ομάδα που έχει καρδιά πρωταθλητή, την έχει ακόμη κι αν δεν κατακτήσει το πρωτάθλημα μια ή δύο χρονιές. Μπορεί δηλαδή να έχεις καρδιά πρωταθλητή ακόμη κι αν δεν έχεις κατακτήσει πρωτάθλημα. Και αντίστροφα, μπορεί να κερδίσεις πρωτάθλημα χωρίς απαραίτητα να έχεις καρδιά πρωταθλητή.
Και νομίζω ότι η εθνική ελλάδας είναι η ζωντανή απόδειξη αυτού του συλλογισμού: ένα μάτσο άμπαλοι παίκτες που κινούνται με την χάρη ενός κριαριού σε χαράδρα της Κρήτης και που συνήθως παρουσιάζουν κωμικό θέαμα (εκτός από τις φορές που παρουσιάζουν τραγικό θέαμα). Μια ομάδα που πέρσι το καλοκαίρι στην Πορτογαλλία, πήγε το ποδόσφαιρο πολλές δεκαετίες πίσω. Φοβισμένη, ταμπουρωμένη πίσω, γκρινιάρικη ομάδα, ελάχιστα δημιουργική και πολύ καταστροφική. Κάτσανε οι συγκυρίες (η γαλλία να παραπαίει, η τσεχία να χάνει τον νέντβεντ από το πρώτο ημίχρονο), η τύχη (στο παιχνίδι με την Ρωσσία θα μπορούσαμε να είχαμε φάει 3 γκολ στο πρώτο ημίχρονο, οι στημένες φάσεις, και πήραμε το Γιούρο. Ωραία και μπράβο τους.
Καλό είναι ωστόσο να θυμόμαστε ότι η επιτυχία του γιούρο δεν ήταν αποτέλεσμα δουλειάς σε βάθος. Δεν ήρθε επειδή βελτιώθηκε το ελληνικό ποδόσφαιρο, ανέβηκε η ποιότητα των παικτών, έγιναν σοβαρές επενδύσεις, μπήκαν στόχοι ανάπτυξης, κινήθηκε καλύτερα η ποδοσφαιρική αγορά, αναπτύχθηκαν καλύτερες υποδομές. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Γι'αυτό και το πιο πιθανό- και λογικό- είναι η επιτυχία του Γιούρο να μην έχει καμία απολύτως συνέχεια. Οι σταθερές επιτυχίες έρχονται μετά από σοβαρή δουλειά σε πολλούς τομείς. Αυτή ασφαλώς δεν είναι η περίπτωση μας. Η επιτυχία μας ήταν μια λαμπρή φούσκα.
Αλλά η κατάληξη μιας φούσκας είναι συνήθως να σκάει και μάλιστα γρήγορα.
Οπότε ας αφήσουμε την πλάκα για την καρδιά του πρωταθλητή, κι ας μαζέψουν στοκ (όσοι ενδιαφέρονται) με τα dvd της πορτογαλλίας (με τις υστερικές μεταδόσεις του Χελάκη) να τα βλέπουν και να χαίρονται.
Η εθνική ελλάδας ήταν και είναι για γέλια.

(Άκουσα στην τηλεόραση από τον Πανούτσο ότι όσοι ντύνονται τσολιάδες για να πάνε στο γήπεδο θέλοντας να δηλώσουν την εθνική τους υπερηφάνεια, καλό είναι να το ξανασκεφτούν διότι η φουστανέλλα και τα υπόλοιπα συμπαρομαρτούντα είναι η εθνική ενδυμασία της Αλβανίας. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια- προφανώς κάτι θα ξέρει ο Πανούτσος- αλλά μου φάνηκε πολύ ωραίο).

Wednesday, June 08, 2005

Respect

Το πιο space περιοδικό του κόσμου.

Γίγας

Άμεση Δημοκρατία, The Polyzogo Way

Tuesday, June 07, 2005

Φιλική προτροπή

Όσοι δεν έχετε δει την εκπομπή "Βιβλία στο κουτί", στην ΕΤ1, μην την δείτε!

Man on the moon

Εκπληκτικός διάλογος από την ταινία "Man on the moon", με τον Τζιμ Κάρεϊ: ο πρωταγωνιστής είναι στο κρεβάτι με την γκόμενα του, χαλαρά, η γκόμενα κάτι του λέει και ο πρωταγωνιστής αντιδρά:
-Μην το λες αυτό για μένα... Δεν ξέρεις τον αληθινό εαυτό μου.
-Μα δεν υπάρχει αληθινός εαυτός σου
-Ναι, έχεις δίκιο. Το ξέχασα

Yabanaki

Ολοσέλιδη καταχώρηση στο τελευταίο τεύχος του Time-Out (τελευταίο στην κυριολεξία, το περιοδικό έκλεισε οριστικά), διαφημίζει ένα μαγαζί- beach park (αν κατάλαβα καλά), που λέγεται "Yabanaki". Μου φάνηκε ήδη αηδία, γυφτιά και εξυπνακισμός επιπέδου πρώτης γυμνασίου να λέει κάποιος έτσι το μαγαζί του- αλλά η βλακεία είχε και συνέχεια.
Στην καταχώρηση υπάρχει φωτό όπου 3 μπαγλαμάδες φλώροι και 3 χαζογκόμενες είναι σε παραλία, με στρωμένη κάτω καρώ πετσέτα, ένα καλαθάκι πικ-νικ, μια κιθάρα στα χέρια ενός καθυστερημένου, και μια φωτιά στην οποία ψήνουν κάτι που μοιάζει με λουκάνικο Φρανκφούρτης. Για να καταλάβετε για τι γελοιότητα μιλάμε, οι δύο από τους 3 μαντράχαλους, ενώ φοράνε μαγιό, έχουν μια κολεγιακή μπλούζα ριγμένη στην πλάτη, δεμένη στον λαιμό.
Η παρέα των απόλυτα ξενέρωτων. Με τίποτα μιλάμε δεν θές να είσαι κομμάτι αυτής της ομήγυρης. Είναι από τις παρέες που τις μόλις τις βλέπεις καταλαβαίνεις ότι η πιο ενδιαφέρουσα κουβέντα που μπορεί να κάνουν, είναι το μποτιλιάρισμα στην παραλιακή (την οποία κουβέντα σφραγίζουν πάντα με το αγαπημένο τους κλισέ: ¨δύο μπάνια κάναμε. Ένα στο αυτοκίνητο κι ένα στην θάλασσα".

Τέλος πάντων. Η επίθεση της μιζέριας συνεχίστηκε. Το κείμενο της καταχώρησης λέει: "Πικ νικ στην θάλασσα. Διαλέξτε το ποτό σας: ούζο, μπύρα ή κρασί, πάρτε το δίσκο τραπεζάκι σας με τους ανάλογους μεζέδες, πάρτε και το καλαθάκι με τα σερβίτσια και τα φαναράκια σας και κάντε πικ νικ στη θάλασσα πάνω στην άμμο".

Όλη αυτή η μαλακία έχει τον κεντρικό τίτλο: "Μπερεκέτ Κατάσταση!".

Δηλαδή η διαφήμιση μας λέει να πάρουμε τους φίλους μας, να πάμε στην παραλία, με κιθαρίτσες, ουζάκια, καλαθάκια, φαναράκια, να την πέσουμε ντυμένοι σαν pop ιεχωβάδες στην άμμο, και να ψήνουμε λουκάνικα.

Αν εξαιρέσουμε τα λουκάνικα Φρανκφούρτης, όλο το υπόλοιπο concept είναι βγαλμένο από ελληνική ταινία του '60 με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και την Μάρω Κοντού (στην κιθάρα ο Κώστας Βουτσάς)

Και η καταχώρηση καταλήγει με το λογότυπο (που δεν κατάλαβα πού κολλάει): Yaouzaki.

Saturday, June 04, 2005

Η φτώχεια εξαφανίζεται. Το λέει και ο Μπομπ Γκέλντοφ

Οι φτωχοί λαοί της Αφρικής δεν έχουν καμία πιθανότητα να δουν άσπρη μέρα: την καταπολέμηση της φτώχειας ανέλαβε πλέον προσωπικώς ο sir Bob Geldoff.
Κι αν τα χτυπήματα του sir Bobby δεν αρκούν για να επιφέρουν την εξαφάνιση της φτώχειας, τότε θα αναλάβει να αποτελειώσει το "τέρας της πείνας" ο άλλος "παγκόσμιος Νταλάρας", ο Μπόνο των U2.
Ένα- ένα, τα προβλήματα του πλανήτη λύνονται.

Για λίγα ευρώ δεν λέει. Για πολλά, το συζητάμε

Αυτοί που έφτιαξαν το τηλεοπτικό σποτάκι ενάντια στην πειρατεία των cd, πρέπει να αλλάξουν δουλειά. Το μήνυμα που τελικά περνάει το σποτ είναι εντελώς λάθος.
Δείχνει έναν τύπο σε καφέ, που διαλέγει cd από πλανόδιο πωλητή. Από τα γύρω τραπέζια τον κοιτάνε με περιφρόνηση, ενώ τα εξώφυλλα των cd που περιεργάζεται ο τυπάκος έχουν τίτλους όπως: "Ντροπή σου", "What a shame!", και διάφορα τέτοια. Ο τυπάκος δείχνει αμήχανος, αρχίζει να ντρέπεται, νιώθει άσχημα που οι άλλοι τον κοιτάνε περιφρονητικά κλπ.
Καλά ως εδώ. Μπορεί να σου αρέσει ή να μην σου αρέσει το σποτ, αλλά μάλλον είναι εντός concept. Προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι είναι κακό πράγμα να ψωνίζεις από μαύρους. Ok.
Η αποδόμηση και η καταστροφή όλου του concept έρχεται στο τέλος, όπου το γραπτό μήνυμα που επισφραγίζει όλο το στόρι είναι το εξής: "Αξίζει για λίγα ευρώ να γίνεις κλεπταποδόχος;"
Το έβλεπα και δεν το πίστευα! Είναι δυνατόν, λέω, να είναι αυτό το μήνυμα τους;; Δηλαδή, λένε οι τύποι, δεν αξίζει να γίνει κλεπταδόχος για λίγα ευρώ.
Δηλαδή για αυτούς το θέμα είναι ποσοτικό. Για λίγα ευρώ δεν αξίζει. Για πολλά ευρώ ίσως να άξιζε. Αλλά για λίγα όχι, σε καμία περίπτωση.
Το σποτ αυτό σίγουρα το είδαν πολλοί για να το εγκρίνουν πριν βγει στον αέρα. Και κυρίως αυτοί που πλήρωσαν την διαφημιστική για να το φτιάξει. Κανείς από αυτούς δεν θεώρησε ότι το μήνυμα είναι τελείως, μα τελείως, λάθος;;
Το αν είσαι ή δεν είσαι κλεπταδόχος είναι θέμα αρχής και όχι θέμα ποσότητας.
Δεν ξέρω τι να πω. Τόσο πολύ δεν τους νοιάζει πού δίνουν τα λεφτά τους οι άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν ένα τηλεοπτικό σποτ;

Friday, June 03, 2005

Μα τι λέτε; Στην Ελλάδα δεν υπάρχει φασισμός!

Η δημοκρατική ευαισθησία των ελλήνων ανεβαίνει συνεχώς σε νέα επίπεδα: μέσα σε διάστημα μόλις λίγων ημερών, η ΚΝΕ και το ΚΚΕ διέκοψαν με τραμπουκισμούς 2 εκδηλώσεις (εκδήλωση ελληνοαμερικανικού συνδέσμου στην Λάρισα, πούλμαν ενημέρωσης για το ευρωσύνταγμα στην θεσσαλονίκη), ένας σκιτσογράφος και ο εκδότης του (Οξύ) σύρθηκαν στα δικαστήρια διότι κυκλοφόρησαν ένα κόμικ που έθιγε την ζωή του Χριστού, η εκκλησία ζήτησε την απαγόρευση ροκ συναυλίας διότι "θα έκανε κακό στην νεολαία", ενώ σήμερα δικάζεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής της έκθεσης Outlook γιατί εμφάνισε "άσεμνο πίνακα ζωγραφικής". Μέσα σε μόλις λίγες μέρες όλα αυτά. Μιλάμε για τρομερές δημοκρατικές επιδόσεις.
Και μετά, ως μάγκες και καραμπουζουκλήδες που είμαστε, δίνουμε και μαθήματα δημοκρατίας σε άλλους λαούς. Κατηγορούμε όλους τους άλλους ως φασίστες, και δεν κάνουμε ένα κόπο να δούμε τα χάλια μας τα μαύρα. Είμαστε μακράν η πιο ξεφτιλισμένη χώρα του κόσμου.

Thursday, June 02, 2005

Να ένα μήλο

Αν κάποιος δεν χώσει ένα μήλο στο στόμα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, για να σταματήσει επιτέλους να τραγουδάει, αυτός ο τόπος αποκλείεται να πάει μπροστά

The Western

Το καλύτερο κομμάτι του Bukem είναι το "The western". Για την ακρίβεια, δεν είναι του LTJ Bukem, αλλά του PFM, ενός από τους μουσικούς που ανήκει στην "σχολή" του Bukem, στην ιστορική Good Looking Records.
Το "western" είναι απίστευτο κομμάτι. Όσοι ακούν drum'n'bass το ξέρουν καλά, αλλά και άλλοι που δεν έχουν μεγάλη σχέση με το συγκεκριμένο είδος μουσικής, καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι πολύ special. Το "western" στην ουσία είναι μια κινηματογραφική μουσική ταινία που μπαίνει μέσα στο μυαλό σου, διαμορφώνει το τοπίο (έρημος, ζέστη, θάμνοι που τους παίρνει ο αέρας, κάκτοι, ήχοι από σφαίρες, καουμπόηδες, οστά από κρανία αγελάδας, το φάντασμα του Κλιντ Ίστγουντ, η μουσική του Μορικόνε) και βάζει εσένα στην θέση του πρωταγωνιστή.
Από το ξεκίνημα του το κομμάτι σε κάνει να καταλάβεις ότι θα φύγεις. Είναι space κομμάτι. Με ένα μοναδικό τρόπο, φέρνει όλη την μυθολογία του σπαγγέτι-γουέστερν στο μυαλό σου. Σε φέρνει ανάμεσα σε ήρωες που δεν είναι ακριβώς "θετικοί", αλλά είναι ήρωες. Δεν είναι ιππότες του καλού, αλλά ιππότες της επιβίωσης. Σημασία δεν έχει τόσο αυτό που κάνουν, αλλά ο τρόπος που το κάνουν. Το στυλ. Ένα lifestyle, ας πούμε, γεμάτο αντρικές αξίες, μοναχικό, αυτάρκες, πολεμικό, αλλά και με αίσθηση της ματαιότητας του (γι'αυτό και δίνει τόσο βάρος στο στυλ).
Το "western" είναι ένας μουσικός τρόπος (ο καλύτερος), να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα των ταινιών του Σέρτζιο Λεόνε στις σύγχρονες μητροπόλεις της Δύσης. Όσοι αντιλαμβάνονται τα γουέστερν του Λεόνε ως μια dark pop μυθολογία (και καταλαβαίνουν την διαφορά από τα χαζά γουέστερν με τον προστάτη των νοικοκυραίων Τζον Γουέιν), μπορούν να καταλάβουν (για την ακρίβεια: να νιώσουν) την μαγεία αυτού του κομματιού.

Το κομμάτι αυτό έχει μέσα του ένα Hyper. Το κομμάτι αυτό κάνει στην άκρη την κλάψα όλων αυτών που λένε (που κλαίνε) ότι αληθινά μεγάλα κομμάτια σταμάτησαν να γράφονται από την δεκαετία του '70 (ή του '80, δεν ξέρω ακριβώς, δεν ξέρω πότε προσδιορίζουν το τέλος της μουσικής δημιουργίας).
Το ξανάκουσα τώρα μετά από καιρό (στην εκτέλεση που υπάρχει στο Progression Sessions, Live in Japan 2002),και έπαθα (πάλι) ζημιά.

(Στην εκτέλεση με τα φωνητικά του Mc Conrad γίνεται πιο πολεμικό και πιο χορευτικό. Στην εκτέλεση χωρίς τα φωνητικά, είναι πολύ πιο space).