Sunday, July 31, 2005

"Δεν θα γίνουμε αμερική", είπαν οι ρεμπέτες

Αυτό το μάντρα ψέλνουν διάφοροι ελληνοπερήφανοι ρεμπέτες γεμάτοι ικανοποίηση για τον εαυτό τους. Η γελοιότητα και το κόμπλεξ αυτής της φράσης ξεπερνάει την γελοιότητα και το κόμπλεξ ακόμη και αυτών που την λένε (πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, αν σκεφτούμε ποιοι λένε κάτι τέτοιες αρλούμπες).
"Δεν θα γίνουμε αμερική" λέει ο έλληνας ανύπαρκτος στόκος, αναφερόμενος στην μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου. Πώς θα γίνεις αμερική ρε κακομοίρη; Λες και σου προσφέρει κάποιος την επιλογή κι εσύ την αρνείσαι με εθνική υπερηφάνεια. Λες και αν θέλεις να γίνεις αμερική, υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα καταφέρεις. Ο ανύπαρκτος, ο μηδέν, ο τίποτας, βαυκαλίζεται ότι "δεν θα γίνει αμερική". Αυτοί που τα λένε προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν μας γαμάει κανένας απολύτως. Στ'αρχίδια όλου του κόσμου αν γίνεις και τι θα γίνεις. Αν αύριο το πρωί η ελλάδα εξαφανιζόταν από το παγκόσμιο χάρτη, βυθιζόταν ολόκληρη, σταματούσε να υπάρχει, ελάχιστοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη θα το έπαιρναν χαμπάρι. Ελάχιστοι θα καταλάβαιναν την διαφορά.
Λένε με απαξίωση οι ρεμπέτες: "δεν θα γίνουμε αμερικανάκια", και δεν βλέπουν ότι τα "αμερικανάκια" δεν τα έχουν καταφέρει και τόσο άσχημα. Δεν έπαθαν και τίποτα κακό που είναι "αμερικανάκια". Αντιθέτως, εμείς οι πονηροί, έχουμε καταφέρει να είμαστε από καρπαζοεισπράκτορες έως γραφικοί παρλαπίπες και αποτυχημένοι σερβιτόροι.
Ταυτίζονται- από κόμπλεξ και μόνο- με ο,τιδήποτε τους φαίνεται ότι είναι αντι-αμερικάνικο.
Την περίοδο του πολέμου στο ιράκ, έκαναν πορείες- κάθε σάββατο, πριν το ουζερί- στην αμερικάνικη πρεσβεία κρατώντας ταμπλώ με αφίσες του Σαντάμ. Παλιότερα- αλλά και σήμερα- ήταν ερωτευμένοι επίσης με το Ιράν, με τον Μιλόσεβιτς, με τον Αραφάτ, με τον Κάστρο, με τον Καντάφι, με τον Οτσαλάν, με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ- με οποιονδήποτε τέλος πάντων εγκληματία που τους μοιάζει για αντιαμερικάνος.
"Η αμερική είναι θρησκόληπτη", λένε. "Η αμερική είναι χούντα, είναι κακόγουστη, οι άνθρωποι είναι νεόπτωχοι, δεν έχουν ανθρωπιά στις σχέσεις τους (ούτε φιλότιμο θα έχουν, είμαι σίγουρος), είναι ρατσιστές, είναι ιμπεριαλιστές, είναι δολοφόνοι, η κοινωνία τους είναι διαλυμένη".
Τώρα πώς εξηγείται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο να προσπαθούν να βρουν τρόπο (νόμιμο ή παράνομο) να περάσουν στις ΗΠΑ, αυτό παραμένει ανεξήγητο μυστήριο (ίσως είναι θύματα μαζικής υποβολής- τα κάνουν κάτι τέτοια οι μασονοεβραίοι). Όπως επίσης μυστήριο παραμένει γιατί εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι προσπαθούσαν αντιστοίχως να φύγουν όπως- όπως από τους αντι-καπιταλιστικούς, σοσιαλιστικούς παραδείσους που συγκινούσαν και συγκινούν τους γραφικούς ρεμπέτες της ελληνικής σεκλέτικης αριστεράς, οι οποίοι και στο συγκεκριμένο θέμα (τον αντιαμερικανισμό) ταυτίζονται απολύτως με την σκοταδιστική ελληνορθόδοξη δεξιά, τον Καρατζαφέρη και τον Χριστόδουλο (μικρή διαφορά έχουν οι μεν από τους δε, ούτως ή άλλως).
Δεν τους πειράζει καθόλου που η λογική και η πραγματικότητα τους έχει ξεπεράσει εδώ και δεκαετίες. Δεν τους νοιάζει η λογική και η πραγματικότητα. Αυτοί κατέχουν την "εξ'αποκαλύψεως αλήθεια". Η ιδεοληψία είναι το οξυγόνο τους. Για κάθε σύνεφο που μπορεί να σκιάζει την νιρβάνα τους, έχουν έτοιμο έναν γλυκό αμανέ για να ξαναβυθιστούν στον παράξενο και σκοτεινό κόσμο τους.
Κάποιος που δεν ζει εδώ, όλα αυτά του φαίνονται από αστεία έως γραφικά. Γελάνε μαζί μας. Αυτή η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, η ακατανόητη εμμονή και η θρησκευτική προσκόλληση σε ιδεοληψίες, τους φαίνεται σαν ένα ακόμη ελληνικό παράδοξο. Τους φαίνεται σαν να ζούμε- ως έθνος- στο σκηνικό της εκπομπής "Παρατράγουδα". Λογικό.
Αλλά για μας που μένουμε εδώ, δεν είναι πλέον καθόλου διασκεδαστικό. Γιατί αυτή η φανατική και άρρωστη μειοψηφία, είναι τρομερά θορυβώδης- όπως όλες οι μειοψηφίες- και προσπαθεί συνεχώς να επιβάλλει την παρουσία της. Πλέον έχουν αρχίσει να αποτελούν και αισθητικό πρόβλημα για τον τόπο.
Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί- και στα 2 κόμματα- που έχουν αντιληφθεί πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτοί οι βολεμένοι φανατικοί. Αν δεν απαλλαγούμε από τις ιδεοληψίες τους και την βλακώδη αίσθηση σιγουριάς με την οποία τις διατυπώνουν, δεν πρόκειται να δούμε τίποτα καλό.
Η τελευταία παταγώδης αποτυχία τους να συσπειρώσουν τον κόσμο ενάντια στις επιλογές της κυβέρνησης σε εργασιακό και ωράριο (που πέρασαν με περίπατο, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση), δείχνει ότι οι ρεμπέτες χρεωκοπούν μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Το σβήσιμο τους από τον χάρτη, και ο περιορισμός τους εκεί όπου πραγματικά ανήκουν -στα ρεμπετάδικα-, θα είναι ό,τι πιο ευχάριστο συνέβη στην χώρα τα τελευταία 50 χρόνια.

Saturday, July 30, 2005

Πατατιά

Χθες βράδυ πήγα στο βίλατζ, στο μαρούσι, να δω το Σιν Σιτυ.
Πατατιά μεγάλη.

Friday, July 29, 2005

Ιρανοί μπλόγκερς στην Αθήνα

Έξυπνη η κυβέρνηση του Ιράν: απαγόρευσε τα μπλογκς στην χώρα, κι έτσι όλοι οι ιρανοί μπλόγκερς μετακόμισαν στην Αθήνα. Και στην Θεσσαλονίκη.

Thursday, July 28, 2005

Η αγανάκτηση του φτωχού κυραλέκου

Στη συζήτηση στη βουλή για το εργασιακό νομοσχέδιο, ο γνωστός μεροκαματιάρης βιοπαλαιστής κυραλέκος αλαβάνος δήλωσε αγανακτισμένος (του φεύγαν τα σάλια): "Πόσα μάζεψαν από τις φούσκες του χρηματιστηρίου ο κ. Κυριακόπουλος και η παρέα του;"

Ακούστε θράσος και υποκρισία από τον δεύτερο πλουσιότερο αρχηγό κόμματος στην βουλή.
By the way, δεν ξέρω πόσα μάζεψε ο κ. Κυριακόπουλος, ο πρόεδρος αλέκος πάντως δεν πρέπει να τα πήγε ιδιαίτερα άσχημα, αφού την περίοδο 1998-2001 κατέβαλε 37,7 εκατομύρια δραχμές για αγορές μετοχών και εισέπραξε 4,6 εκατομύρια το ίδιο διάστημα (στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σε όλο τον τύπο).

Μπορεί βέβαια να έμαθε ότι ο κ. Κυριακόπουλος (πρόεδρος του ΣΕΒ) έβγαλε παραπάνω από αυτόν, και ίσως γι'αυτό να χαλάστηκε ο πρόεδρος. Όλα τα ανέχεται ο κυραλέκος- αλλά όχι και να βγάζουν άλλοι πιο πολλά από αυτόν στο χρηματιστήριο. Ή είμαστε αριστεροί ή δεν είμαστε.

Monday, July 25, 2005

Συμπαράσταση στον Κώστα Καραμανλή

Ο Καραμανλής περνάει πραγματικά πολύ άσχημα: διαβάζω στο χθεσινό Βήμα (στήλη Βηματοδότης) ότι η γυναίκα του η Νατάσσα τον έσυρε μεσοβδόμαδα να φάνε σε ταβέρνα της Ραφήνας παρέα με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων.
Δεν τον λυπάται καθόλου αυτή η γυναίκα; Στο κάτω- κάτω άντρας της είναι. Δεν χρειάζεται να του φέρεται τόσο απάνθρωπα.

Sunday, July 24, 2005

Ποδοσφαιρικά αξιώματα

Όταν μια οποιαδήποτε ελληνική ομάδα αντιμετωπίζει μια οποιαδήποτε ομάδα άλλης χώρας, ισχύουν ΠΑΝΤΑ δύο αξιώματα:
1. Η ελληνική ομάδα είναι πάντα "πιο κουρασμένη"
2. Η άλλη ομάδα είναι πάντα "πιο έτοιμη".

Thursday, July 21, 2005

Άννα - Dominatrix- Διαμαντοπούλου

Η Άννα Διαμαντοπούλου είναι πολύ αντιπαθητική. Είναι στρυφνή. Είναι αγέλαστη. Είναι σφιγμένη. Ψάχνει αγχωμένη (το βλέπεις) να βρει ένα ευφυολόγημα για να την παίξουν το βράδυ τα κανάλια. Δείχνει σαν να κρατάει μέσα της πολύ θυμό. Το μάτι της γυαλίζει για εξουσία. Το ταγέρ της διψάει να βρει κάποιον (έναν λαό) για να του επιβληθεί. Η Άννα Διαμαντοπούλου θέλει να μας διατάζει. Η Άννα Διαμαντοπούλου θα έκανε τα πάντα για να κυβερνήσει. Όχι να κυβερνήσει για να εφαρμόσει πολιτικές ιδέες που έχει στο μυαλό της. Να κυβερνήσει για να μας εκδικηθεί.
Ο Θεός να μας φυλάει από τις Διαμαντοπούλου αυτού του κόσμου.

Wednesday, July 20, 2005

Γλίτσηδες

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιος από τους δύο είναι πιο γλίτσας: Ο Αλιάγας ή ο Ζαμπούνης;

Saturday, July 16, 2005

Θέλω να δείρω τον Θύμιο Καρακατσάνη

Μα τι μαλάκας είναι αυτός ο Θύμιος Καρακατσάνης; Τόσα χρόνια δεν βαρέθηκε να παριστάνει τον εθνικό Χατζηαβάτη;
Δεν είναι πολιτικώς ορθό, αλλά ευχαρίστως θα τον πλάκωνα στις μπουνιές.

Thursday, July 14, 2005

Μικρή υπενθύμιση...

...προς τους έλληνες μπαγλαμαδο-ρεμπέτες που τους συνεπαίρνει ο αντι-ιμπεριαλιστικός οίστρος και δημοσιεύουν φωτογραφίες με ιρακινές μάνες που κλαίνε: τους μουσουλμάνους του ιράκ, τους σκοτώνουν συνήθως οι μουσουλμάνοι του ιράκ (και όχι οι δυτικοί ιμπεριαλιστές).
Τις βόμβες που σκοτώνουν παιδάκια και γυναικόπαιδα στο Ιράκ (μόνο χθες 26 ιρακινά παιδιά νεκρά), δεν τις βάζει ο Μπλερ, τις βάζουν επίσης οι ισλαμοφασίστες.

Wednesday, July 13, 2005

Νόμος είναι το δίκιο του μουσάτου

Χθες το απόγευμα στις ειδήσεις του Μέγκα παρουσιάστηκε ρεπορτάζ για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Στο ρεπορτάζ μίλησαν τρεις εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Και οι τρεις είχαν μούσια.

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες (στο τάβλι)

Παρά την "νεοφιλελεύθερη επίθεση" της κυβέρνησης στα δικαιώματα των εργαζομένων, το αγωνιστικό φρόνημα δεν φαίνεται να είναι ιδαίτερα υψηλό

Saturday, July 09, 2005

Η Ελευθεροτυπία αναλαμβάνει το γραφείο τύπου της Αλ Κάιντα

Το σημερινό κύριο άρθρο της Ελευθεροτυπίας είναι σαν να έχει γραφτεί από το γραφείο τύπου της Αλ Κάιντα.
Ξεκινάει γράφοντας "πελιδνοί αλλά αμετανόητοι εμφανίστηκαν στην Σκωτία Μπους και Μπλερ..." Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα πιστεύοντας ότι μάλλον κάτι άλλο θέλουν να πουν. Αλλά όχι. Σύμφωνα με την "Ε", αν κάποιος έπρεπε να "μετανοήσει" και να νιώθει τύψεις για τους νεκρούς του Λονδίνου, αυτοί δεν είναι αυτοί που έβαλαν τις βόμβες αλλά... ο Μπους και ο Μπλερ. Η θέση αυτή της εφημερίδας, εκτός από εξοργιστική και μονομερής (τόσο μονομερής που γίνεται εξοργιστική), είναι εντελώς λάθος ακόμη και για την ίδια την λογική της εφημερίδας. Ακόμη δηλαδή κι αν υποθέσουμε ότι Μπους και Μπλερ έχουν ευθύνες για την γέννηση της τρομοκρατίας (ας πούμε λέω, για να μπουμε στην λογική τους), θα έπρεπε σήμερα να εμφανιστούν "μετανιωμένοι", να ζητήσουν προφανώς συγνώμη από τους εγκληματίες τρομοκράτες, να αποσύρουν τα στρατεύματα τους από το ιράκ κ.λ.π. Μα είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι αν σήμερα οι Μπους και Μπλερ εμφανίζονταν κατά οποιοδήποτε τρόπο "μετανιωμένοι", αυτό θα ήταν η δικαίωση κάθε μορφής τρομοκρατίας;
Θα ήταν σαν να λένε στους εγκληματίες "ναι, εντάξει, κάναμε λάθος, δίκιο έχετε, θα προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε. Κι αν αύριο πάλι κάνουμε κάτι που δεν σας αρέσει, μην διστάσετε, σκοτώστε πάλι καμιά 50αριά άσχετους κι εμείς θα πάρουμε το μήνυμα και θα διορθωθούμε". Είναι απίστευτο πώς γράφονται τέτοια πράγματα!!
Και εκτός από απίστευτο γίνεται εμετικό όταν προσπαθεί να δικαιολογήσει την χρήση της λέξης "πελιδνοί": "Πελιδνοί, επειδή αποτέλεσαν ουσιαστικά αυτοί τον στόχο των βομβιστών". Εδώ η εφημερίδα εξισώνει κατά χυδαίο τρόπο τους 50 νεκρούς με τον Μπους και τον Μπλερ. Δικαιολογεί- ελπίζω εν τη αγνοία της- την επιλογή του στόχου. Αφού ουσιαστικά ο Μπους και ο Μπλερ ήταν οι στόχοι. Αν θες να χτυπήσεις τον Μπους και τον Μπλερ, σκότωσε 50 άτομα στο μετρό. Το ίδιο είναι.

Στην συνέχεια η εφημερίδα με μισή καρδιά βρίσκει μια λιγόψυχη φράση συμπάθειας- μόνο έμμεση- για τα θύματα: "όλοι, φυσικά, θλίβονται και οργίζονται για το αιματηρό συμβάν..." (προσέξτε, δεν είναι τρομοκρατική, εγκληματική ενέργεια- είναι "συμβάν"), σπεύδει όμως να ξεκαθαρίσει ότι " ...όλοι όμως προβληματίζονται πάλι για την αποτελεσματικότητα του πολέμου, τον οποίο έχουν κηρύξει οι δύο ηγέτες που σέρνουν τον χορό..."
Μας εξηγεί στην συνέχεια ότι αυτές οι ενέργειες οδηγούν στην περιστολή των πολιτικών ελευθεριών και φτάνουμε στο σημείο όπου μαθαίνουμε ότι "Ιερός πόλεμος και πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είναι εξίσου ακατανόητοι. Είναι μυστικιστικοί (σ.σ.: ;;), αναχρονιστικοί (;;;) και ολοκληρωτικοί, δεν έχουν εφικτούς στρατηγικούς στόχους και ακολουθούν την ίδια τρομοκρατική λογική ".
Για την "Ε" δηλαδή, είναι "εξίσου" ακατανόητο να ασκείς τρομοκρατία όσο και να πολεμάς εναντίον της!! Τι εννοεί με τις λέξεις "μυστικιστικοί" και "αναχρονιστικοί" δεν μπορώ να καταλάβω, αλλά μάλλον το σημαντικό είναι να καταλάβω (εγώ, ο αναγνώστης) ότι η λογική τους είναι εν πάσει περιπτώσει η ίδια.

Η τελευταία παράγραφος όμως- που βάζει και την σφραγίδα στο όλο πόνημα- σου ανακατεύει εντελώς το στομάχι: "Η τακτική αυτή διευκολύνει την τρομοκρατία να επεκταθεί και να αναπτυχθεί εκεί όπου έχει επιβληθεί η καταπίεση, η προκλητική εκμετάλλευση και η κοινωνική εξαθλίωση, αυτά δηλαδή για τα οποία είναι υπέυθυνος ο κόσμος του πλούτου και της ευημερίας που λυμαίνεται τον πλανήτη". Ακόμη και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται, δείχνουν το μίσος και την μονομέρεια αυτού που υπογράφει το κύριο άρθρο της εφημερίδας. Για την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την εξαθλίωση, φταίει γενικώς και αδιακρίτως "ο κόσμος του πλούτου και της ευημερίας", ο οποίος μάλιστα "λυμαίνεται" τον πλανήτη.
Νομίζω το γραφείο τύπου της αλ κάιντα, πιθανότατα θα ήταν πιο ήπιο στους χαρακτηρισμούς του και ίσως να μην κατηγορούσε έτσι χύδην τον "κόσμο του πλούτου" για όλα τα δεινά του πλανήτη.
Η τελευταία φράση της εφημερίδας: "Η απάντηση στην αδυναμία της συνόδου των "8", να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και λύσεις στα προβλήματα αυτά ήταν, δυστυχώς, τραγική για δεκάδες αθώους, "αμάχους" πολίτες, αλλά και για χιλιάδες άλλους"
Κ
ατάλαβα λάθος, ή η "Ε" θέλει να πει ότι το τρομοκρατικό χτύπημα ήταν "απάντηση" στην αδυναμία της συνόδου των "8" να λύσει τα προβλήματα του πλανήτη;;; Είναι δυνατόν να λέει κάτι τέτοιο;; Επίσης γιατί η λέξη "άμαχοι" πολίτες, είναι σε εισαγωγικά;; Δηλαδή δεν είναι ακριβώς άμαχοι οι πολίτες;;; Δηλαδή "φταίνε" και λίγο;;;

(επίσης, σε όλο το κύριο άρθρο της, η "Ε", ούτε σε ένα σημείο δεν καταδικάζει την επίθεση. Πουθενά. Σε κανένα σημείο. Θα σκεφτόταν κάποιος ότι απλώς τους ξέφυγε, αλλά με όλα τα υπόλοιπα που λέει, ίσως και να μην τους "ξέφυγε").

Πολλές φορες στο παρελθόν έχω χαλαστεί με διάφορα χαζά που γράφει αυτή εφημερίδα, θεωρούσα πάντα όμως ότι overall είναι μια καλή και αξιοπρεπής εφημερίδα. Το σημερινό κύριο άρθρο της με κάνει να μην θέλω να την αγοράσω ξανά.

Friday, July 08, 2005

Τρομοκρατεί η μαλακία των ελληναράδων φασιστών

Αυτοί οι άσχετοι μαλάκες που λένε και γράφουν ότι η επίθεση στο λονδίνο είναι δικαιολογημένα αντίποινα για τον πόλεμο στο αφγανιστάν και το ιράκ, ξεχνάνε ότι ο πόλεμος στο αφγανιστάν και το ιράκ ήταν συνέπεια της επίθεσης στους δίδυμους πύργους;;
ΠΟΣΟ μαλάκες είναι;;;

(δεν αναφέρομαι ασφαλώς σε όσους έχουν αμφιβολίες αν η πολιτική της δύσης είναι δίκαιη- που δεν είναι-, αλλά στους σκατόμυαλους κομπλεξικούς χιτλερίσκους που πανηγυρίζουν για το αίμα που χύθηκε)

Ξεφτιλισμένοι

Thursday, July 07, 2005

Σύγκρουση Πολιτισμών

Οι ισχυρισμοί που ανέπτυσσε ο Χάντινγκτον στο The Clash of Civilizations δικαιώνονται ξανά και ξανά. Οι επιθέσεις των ισλαμοφασιστών στο Λονδίνο σήμερα, όπως και στην Μαδρίτη, όπως και στην Νέα Υόρκη, δεν είναι επιθέσεις "εκδίκησης" εναντίον πολιτικών. Είναι επιθέσεις ενάντια στον τρόπο ζωής μας, στις ιδέες μας, στον πολιτισμό μας. Αυτό και μόνο αυτό θέλουν να χτυπήσουν οι ισλαμοφασίστες. Δεν τους ενδιαφέρει να πλήξουν κανέναν Μπλερ, κανέναν Μπους. Θέλουν μόνο να πλήξουν τις αξίες του δυτικού πολιτισμού (και μαζί με αυτές να αφαιρέσουν όσο πιο πολλές ζωές αθώων μπορούν). Δεν πρόκειται για ψυχανώμαλους εγκληματίες. Δεν πρόκειται για άρρωστους σαδιστές.
Αυτή είναι η πολιτική τους αντίληψη. Τα εγκλήματα εναντίον αθώων πολιτών είναι η ψυχρή στρατηγική τους. Θέλουν να μας χτυπήσουν γιατί είμαστε χριστιανοί, γιατί έχουμε δημοκρατία, γιατί σεβόμαστε τα ατομικά δικαιώματα, γιατί ο πολιτισμός μας λέει να ανεχόμαστε το "διαφορετικό", γιατί τρώμε χάμπουργκερς, γιατί δεν περνάμε τον καιρό μας λιθοβολώντας γυναίκες, ακρωτηριάζοντας κλέφτες και κρεμώντας εμπόρους ναρκωτικών.
Θέλουν να σπείρουν στις κοινωνίες μας τον Φόβο, την καχυποψία απέναντι στον "διαφορετικό", την ανασφάλεια, την υστερία. Θέλουν, όπως πολύ σωστά λέει και ο δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον να κάνουν τους λονδρέζους να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου. Και οι δηλώσεις του Μπλερ είναι στο ίδιο κλίμα: "θέλουν να χτυπήσουν τις αξίες μας και τον τρόπο ζωής μας". Είμαι σίγουρος ότι οι άγγλοι και ειδικά οι λονδρέζοι (μια αληθινά πολυπολιτισμική πόλη, με το 1/3 των κατοίκων της να έχουν γεννηθεί έξω από την χώρα), θα το αντιμετωπίσουν χωρίς υστερίες, χωρίς κυνηγητό εναντίον των μουσουλμάνων, χωρίς να προξενήσουν πλήγμα στις αξίες τους.
Ο Μπους, (ναι, ο "εγκληματίας", "δολοφόνος", "ρατσιστής", "φασίστας" Μπους) μετά τις επιθέσεις της 9/11, την στιγμή που η οργή ξεχείλιζε στους κατοίκους της αμερικής, επισκέφθηκε ο ίδιος ένα τζαμί και φωτογραφήθηκε αγκαλιά με μουσουλμάνους, για να περάσει το μήνυμα ότι δεν είναι οι μουσουλμάνοι συμπολίτες τους "οι εχθροί".

Είναι πόλεμος πολιτισμών, δυστυχώς.
Και όσοι χαίρονται που χτυπήθηκαν οι άγγλοι, όπως χθες χαιρόντουσαν που χτυπήθηκαν οι "αλαζόνες" αμερικανοί, ή είναι απλώς ηλίθιοι, ή είναι κομπλεξικά, καταπιεσμένα, μισαλλόδοξα ανθρωπάρια.

(Ήδη γράφονται και ακούγονται χαιρέκακα σχόλια από μαλάκες έλληνες ότι αυτοί που μας κατηγορούσαν ότι έχουμε ελλειπή μέτρα ασφαλείας στους ολυμπιακούς αγώνες, δέχτηκαν τώρα πλήγμα μέσα στο σπίτι τους. Τι ξεφτιλισμένα υποκείμενα.. Τι κακομοίρηδες μπορεί να γίνουν...)

Όσοι νομίζουν ακόμη ότι το χτύπημα εναντίον των κατοίκων του Λονδίνου, είναι "αντι-ιμπεριαλιστικό" χτύπημα εναντίον των ισχυρών που καταδυναστεύουν την ανθρωπότητα, είναι απλώς μακριά νυχτωμένοι- καλύτερα να γυρίσουν πλευρό και να συνεχίσουν τον ύπνο τους. ¨Οταν -και αν- κάποτε ξυπνήσουν, ο κόσμος θα είναι χειρότερος από ό,τι τον άφησαν πριν κοιμηθούν.





Wednesday, July 06, 2005

Τα (αποτυχημένα) γκαρσόνια της Ευρώπης

Έλεγαν παλιά οι ξενοφοβικοί, οι κομμουνιστές, οι του πατριωτικού Πασόκ, οι ζαπατίστας του "ντα κάπο", οι δεξιοί εθνικιστές και οι αντι-ευρωπαιστές (δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων): "μα θέλετε να καταντήσουμε τα γκαρσόνια της ευρώπης;"
Προσωπικά, όταν το άκουγα αυτό, δεν μου φαινόταν και τόσο κακή προοπτική- δεδομένης της αναπηρίας μας και της ανικανότητας μας ως χώρα να κάνουμε ο,τιδήποτε άλλο (στον "ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας", ας πούμε). Φαινόταν μάλλον πιο ρεαλιστικό να γίνουμε γκαρσόνια παρά βιομηχανική υπερδύναμη, ή δύναμη παραγωγής και εξαγωγής γνώσης και τεχνογνωσίας.
Σκεφτόμουν ότι αν είναι να γίνουμε γκαρσόνια, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να γίνουμε καλά γκαρσόνια- να μην αποτύχουμε ΚΑΙ σε αυτό. Φαίνεται ότι τώρα που έχουμε αρχίσει (λίγο αργά) να αντιλαμβανόμαστε ότι η αποστολή μας ως έθνος είναι αυτή και μόνο αυτή, αποδεικνύεται πως ούτε αυτό μπορούμε να κάνουμε καλά. Ο τουρίστας που δίνει τα λεφτά του, θέλει κάτι παραπάνω από ήλιο, θάλασσα και μουσακά. Η τουριστική αγορά έχει ανοίξει, και αν εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι μας παίρνει να κάνουμε τους πονηρούς, το πιθανότερο είναι ότι ο πελάτης θα πάει σε άλλο μαγαζί- και καλά θα κάνει εδώ που τα λέμε.

Όπως πάει το πράγμα, από εκεί που αναφερόμασταν απαξιωτικά στην προοπτική να γίνουμε "τα γκαρσόνια της Ευρώπης", σε λίγο θα παρακαλάμε να γίνουμε έστω βοηθοί σερβιτόροι, λαντζέρηδες των γκαρσονιών της ευρώπης, ή έστω οι τύποι που βρίσκουν ταξί στους πελάτες των ξενοδοχείων όταν αυτοί φεύγουν.

Friday, July 01, 2005

Τα παράξενα μαθηματικά της "Καθημερινής"

Σήμερα, στην πρώτη σελίδα της έντυπης έκδοσης της, η Καθημερινή έχει "χτύπημα" για αυτούς που έγραψαν κάτω από την βάση στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις. Διαβάζουμε λοιπόν- στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας- ότι από τους 89.318 διαγωνιζόμενους, οι 38.942 έγραψαν κάτω από την βάση. Δηλαδή ποσοστό 43,59%.

Και όμως- ω! της μαθηματικής παραδοξότητας- ο τίτλος της Καθημερινής είναι: "Ένας στους τέσσερις κάτω από την βάση"

Δηλαδή, σύμφωνα με τα νέα μαθηματικά που από σήμερα εφαρμόζει η Καθημερινή (και προς το παρόν μόνο αυτή), το 43,59% ισούται με "έναν στους τέσσερις"!!!

Και όλα αυτά όχι κάπου στις μέσα σελίδες της εφημερίδες, θαμμένα σε ένα μικρό άρθρο, έτσι ώστε να υποθέσουμε ότι "ξέφυγε". Όχι. Όλα αυτά στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας- και μάλιστα σε τίτλο!!
Αυτά από την έγκυρη "Καθημερινή"...