Sunday, August 28, 2005

Μια κανονική μέρα στην δουλειά: γαμάμε τους βάζελους

Πάλι ψωλιά (και μάλιστα για πλάκα) στους σκατόφλωρους βάζελους.
Πλέον, το να τους ξεφτιλίζουμε, είναι τόσο αναμενόμενο όσο και το ότι αύριο το πρωί είναι Δευτέρα.

Wednesday, August 24, 2005

Ένας τρελός ταξιτζής είναι καλύτερος από δέκα Ίρβιν Γιάλομ

Πριν λίγη ώρα ένας ταξιτζής που με ρημαδοέφερε σπίτι, μου αποκάλυψε με απόλυτη σιγουριά ότι ο Μπους είναι η μετενσάρκωση του Χίτλερ, ο Μπερλουσκόνι μετενσάρκωση του Μουσολίνι, και ότι οι δύο αυτοί δουλεύουν βάσει σχεδίου, που στην τελική του φάση προβλέπει την παράδοση όλου του κόσμου στα χέρια των εβραίων και των μασόνων. Μου επισήμανε μάλιστα πως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σήμερα στις ειδήσεις είπαν πως οι ακάλυπτες επιταγές έχουν φτάσει σε μεγάλα ύψη: "Είναι σχέδιο των τραπεζών, που δουλεύουν με εβραϊκά κεφάλαια, για να υποδουλώσουν την ελλάδα. Μετά, θα μας αφήσουν να λεγόμαστε ελλάδα, αλλά μόνο κατ' όνομα. Στην ουσία θα έχουμε υποδουλωθεί στους εβραίους".
Ισχυρίστηκε επίσης - χωρίς να δέχεται αντίρρηση από μένα- ότι για την πείνα στην αφρική φταίει η αποκλειστικά η Ολλανδία (!), ότι ο Αντρέας Παπανδρέου ήταν επίσης όργανο των εβραίων και γι'αυτό κατάργησε τις ποδιές στα σχολεία, για να πηγαίνουν οι μαθήτριες στο σχολείο με μίνι μέχρι τον κώλο, να γίνονται πουτάνες, κι έτσι να διαλυθεί ο θεσμός της ελληνικής οικογένειας, και ότι σε 1-2 χρόνια (εκεί το προσδιόρισε χρονικά) θα πάθουμε τέτοια καταστροφή που η κατοχή από τους γερμανούς θα μας φαίνεται παραδεισος.
Έφτασα σπίτι, του έδωσα 5 ευρώ για την διαδρομή, και τον καληνύχτισα- ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να τον ευχαριστήσω θερμά: όταν μπήκα στο ταξί του ήμουν πολύ νευριασμένος (για δικούς μου λόγους). Όταν βγήκα, ήμουν αρκετά καλύτερα.

Tuesday, August 23, 2005

Respect στους Dukes of Hazzard

Από τις 15 Αυγούστου, κυκλοφορεί σε dvd όλη η πρώτη σεζόν των θρυλικών Dukes of Hazzard.
Το παρήγγειλα σήμερα από το Play.com και σχεδόν δάκρυσα από συγκίνηση στην σκέψη ότι σε λίγες μέρες θα έχω στο σπίτι μου αυτό το dvd. Οι Ντιουκς ήταν- για την γενιά των σημερινών 30 something- η δεύτερη ξένη σειρά που λατρέψαμε (η πρώτη ήταν το Combat, με τον αδάμαστο λοχία Σόντερς). Η τρίτη ήταν το Μπένυ Χιλ.
Η ξαδέρφη Daisy ήταν ο πρώτος τηλεοπτικός έρωτας εκείνων των χρόνων. Όλοι την γουστάραμε, έτσι που έσκαγε με το τζιν σορτσάκι και το πουκάμισο δεμένο κόμπο στην κοιλιά.
Οι Ντιουκς ήταν κορυφή. Με την πρώτη ευκαιρία θα οργανώσω μια Dukes of Hazzard βραδιά.

Monday, August 22, 2005

Η καλύτερη διαφήμιση του Ισραήλ

Το Ισραήλ είναι το μόνο σοβαρό και δημοκρατικό κράτος στην περιοχή της μέσης ανατολής.
Το απέδειξαν πρόσφατα με τον τρόπο που εκκένωσαν τους εποικισμούς στη λωρίδα της Γάζας.
Οι εικόνες στην τηλεόραση (CNN και BBC τις έδειχναν live για ώρες), ήταν η καλύτερη διαφήμιση για το κράτος τους Ισραήλ. Ένα κράτος που απέδειξε ότι σέβεται τους πολίτες του, σέβεται το δικαίωμα τους να διαδηλώνουν και δεν τους χτυπάει ακόμη κι όταν οι διαδηλωτές ρίχνουν στις δυνάμεις ασφαλείας καυστικά υγρά. Οι καταληψίες της συναγωγής έφυγαν ένας- ένας σηκωτοί, χωρίς κανείς αστυνομικός να χτυπήσει έστω έναν διαδηλωτή. Σε πολλές περιπτώσεις αστυνομικοί και διαδηλωτές αποχωρούσαν αγκαλιασμένοι.
Φυσικά, μετά την αποχώρηση του Ισραήλ, η περιοχή θα γίνει μπουρδέλο. Θα επικρατήσει κι εκεί ο νόμος της ζούγκλας και της διαφθοράς, όπως επικρατεί σε όλες τις περιοχές που ελέγχουν οι παλαιστίνιοι, λαός που ουδέποτε είχε την παραμικρή σχέση με ο,τιδήποτε θυμίζει δημοκρατία, διαφάνεια, δικαιώματα, ή αυτό που ονομάζεται "έλεγχος της εξουσίας" (όπως άλλωστε όλοι ανεξαιρέτως οι άραβες).
Φανταστείτε απλώς τι θα συνέβαινε αν η παλαιστινιακή αρχή είχε να αντιμετωπίσει παρόμοιο περιστατικό στο οποίο θα έπρεπε να εκκενώσει με την βία κτίριο που έχει καταληφθεί από διαδηλωτές. Θα γελούσε ο κάθε πικραμένος (εκτος από αυτούς που θα ήταν εκεί, προφανώς).

(Για να καταλάβετε για πόσο σοβαρή αρχή μιλάμε και για το πόσο θέλει πραγματικά να καταπολεμήσει την τρομοκρατία, θυμίζω αυτό που είχε αποκαλύψει πριν λίγους μήνες το Εκόνομιστ, ότι όταν κάποιος μαλάκας ανατινάζεται και σκοτώνει αθώα γυναικόπαιδα, κάποια μέλη της οικογένειας του μαλάκα διορίζονται- προφανώς ως ανταμοιβή- στις δυνάμεις ασφαλείας της παλαιστινιακής αρχής).

Το Ισραήλ κέρδισε τις εντυπώσεις με τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα.
Σε απάντηση αυτής της κίνησης, οι παλαιστίνιοι της Χαμάς βγήκαν με ταμπούρλα και όπλα στους δρόμους και ο αρχηγός τους δήλωνε ότι θα συνεχίσουν τις επιθέσεις μέχρι να φύγουν οι ισραηλινοί από όλα τα εδάφη που θεωρούν "δικά τους". Αυτό που δεν έχουν καταλάβει, είναι ότι από τώρα και στο εξής το Ισραήλ θα είναι στα μάτια της διεθνούς κοινότητας απολύτως νομιμοποιημένο να τους εξοντώσει στην πρώτη αφορμή που θα δώσουν. Και καλά θα κάνει.

Friday, August 19, 2005

Καραμήτροι

Το μόνο χειρότερο πράγμα από έναν άνθρωπο με μούσι, είναι ένας άνθρωπος με μουστάκι.

Wednesday, August 17, 2005

Αν δεν σε σκοτώσει ο καπιταλισμός, θα σε σκοτώσει σίγουρα η μαλακία

Με αφορμή το δυστύχημα με το αεροσκάφος της Helios, οι συνήθεις παπαρολόγοι βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να παπαρολογήσουν.
Και άρχισαν ενθουσιασμένοι τις παιδαριώδεις σαχλαμάρες τους: "ο καπιταλισμός φταίει!!!". "Το κυνήγι του κέρδους!!!!!". "Τα ιδιωτικά συμφέροντα που μας σκοτώνουν για λίγο κέρδοοοοοοςςς!!!!".

Είναι στόκοι οι άνθρωποι. Ούτε εφημερίδες δεν διαβάζουν προφανώς: χθες τα <νέα> δημοσίευσαν τον διεθνή κατάλογο της ΙΑΤΑ, που κατατάσσει τις εταιρείες ανάλογα με το επίπεδο ασφάλειας των πτήσεων τους (από το 1973 έως σήμερα).
Η πρώην σοβιετική και νυν ρωσσική Aeroflot, κατέχει μια από τις χειρότερες θέσεις στον κόσμο, αφού από το 1973 έως σήμερα, έχασε 244 αεροσκάφη και είχε 4.564 θύματα.
Η κρατική- πιο κρατική, "λαϊκή" και "αντικαπιταλιστική" δεν γίνεται- Aeroflot κατέχει μια από τις χειρότερες θέσεις. Ενώ την χειρότερη δεκάδα συμπληρώνουν άλλες κρατικές εταιρείες όπως η PIA, του Πακιστάν, η Egypt Air, η Indian Airlines.
Τώρα, με ποιο τρόπο αυτό το απλό γεγονός δικαιώνει όσους χαρούμενοι και αδαείς ψέλνουν το μάντρα "ο καπιταλισμός σκοτώνει", είναι ένα ερώτημα που μάλλον δεν έχει απάντηση.
Αλλά κάτι τέτοιες λεπτομέρειες δεν έχουν και μεγάλη σημασία: "ο καπιταλισμός σκοτώνει", έτσι κι αλλιώς.

Βλέπω επίσης διάφορους μουσάτους συνδικαλιστές της "Ολυμπιακής" που βγαίνουν και λένε πίπες του στυλ "τα βλέπετε;; αυτά θα φέρει η ιδιωτικοποίηση!!"- και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τους υπενθυμίσει ότι η ίδια η κρατική Ολυμπιακή που "δεν κυνηγάει το κέρδος", έχει μέχρι στιγμής 2 σοβαρά δυστυχήματα (Αύγουστος 89 με 34 νεκρούς, και Νοέμβριος 76 με 50 νεκρούς).

Tuesday, August 16, 2005

Σκυλάι- Tunes

Μπήκα σήμερα στο iTunes να δω μήπως βγήκε τίποτα καινούργιο, και βλέπω ότι πρώτο στο top-ten με τα περισσότερα downloads είναι ένα τραγούδι που λέγεται "Στης εκκλησιάς την πόρτα". Ο τραγουδιστής λέγεται Μάνος Πυροβολάκης.

Monday, August 15, 2005

Το καλύτερο υπαρκτό μοντέλο ανοιχτής κοινωνίας

Η ανοιχτή, δημοκρατική κοινωνία, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να τύχει στον άνθρωπο. Θεωρητικά, ελάχιστοι διαφωνούν με αυτό. Λένε διάφοροι "ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς πολέμους, χωρίς επεμβάσεις, χωρίς περιορισμούς κ.λ.π.". Όλοι αυτό θέλουμε. Αλλά η ανθρωπότητα δεν εμφανίστηκε χθες. Υπάρχει- ως οργανωμένη κοινωνία- εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εκατοντάδες διαφορετικοί πολιτισμοί και διαφορετικές κουλτούρες έχτισαν και χτίζουν κοινωνικά μοντέλα. Ο ιδανικός κόσμος δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Και πολλές προσπάθειες οικοδόμησης του, κατέληξαν σε σφαγές, μεγαλύτερη καταπίεση, περισσότερη εξαθλίωση.

Ιδανικός κόσμος δεν υπάρχει. Το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει είναι ένα μοντέλο ανοιχτής κοινωνίας, με ελεύθερο δικαίωμα μετακίνησης, να ευνοεί την επικοινωνία διαφορετικών κοινοτήτων και εθνοτήτων, να προσφέρει στους πολίτες του πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες, να εξασφαλίζει την ελεύθερη έκφραση οποιουδήποτε, να αναπτύσσεται ενάντια σε εθνικισμούς, και φανατισμούς.

Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας, το καλύτερο κοινωνικό μοντέλο που έχει υπάρξει, είναι αυτό στο οποίο ζούμε σήμερα. Ο σημερινός, σύγχρονος δυτικός κόσμος.
Εδώ και χρόνια έχω πάψει να αμφιβάλλω γι'αυτό. Πολλοί ευαγγελίστηκαν καλύτερους κόσμους, αλλά δεν τους είδαμε ποτέ. Το σημερινό δυτικό μοντέλο (με όλες τις ατέλειες του) είναι ό,τι καλύτερο εμφανίστηκε ποτέ. Και- εδώ και δεκαετίες- βελτιώνεται. Ας θυμηθούμε απλώς πόσο καλύτερη είναι η ζωή μας σήμερα σε σχέση με πριν 10, 20 χρόνια.
Ταξιδεύουμε ελεύθερα στις χώρες της Ε.Ε., επικοινωνούμε ευκολότερα, ψωνίζουμε με το ίδιο νόμισμα, έχουμε πρόσβαση σε ανεξάντλητες πηγές πληροφοριών, έχουμε αδιαμεσολάβητο δικαίωμα έκφρασης, η καθημερινότητα μας έχει γίνει απίστευτα πιο εύκολη, η τεχνολογική πρόοδος έχει καλυτερεύσει κατά πολύ την ζωή μας.
Τα γράφω αυτά με αφορμή ένα εξαιρετικό άρθρο που διάβασα χθες στην "Καθημερινή"- που μας θυμίζει απλώς πόσο σπουδαίο είναι να ανήκουμε σε αυτό το μοντέλο ανοιχτής κοινωνίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Saturday, August 13, 2005

Η μουσική στις ταινίες του MGM

Την καλύτερη ορίτζιναλ funk και soul μουσική, την ακούς στις σέβεντις ταινίες με μαύρους που βάζει το MGM της Nova.
"Shaft", "Οι μπάτσοι του χάρλεμ", και κάτι τέτοιες.
Δεν μου αρέσει γενικά αυτή η μουσική, αλλά σε αυτές τις ταινίες ακούγεται πολύ ωραία. Δένει απολύτως με το location, τα ντυσίματα, τους χαρακτήρες, το lifestyle που βγάζουν αυτές οι ταινίες.
Σε βιβλία, αυτή η ατμόσφαιρα και αυτή η μουσική υπάρχει πολύ έντονα σε ό,τι έχει γράψει ο George Pelecanos. ("Ο βασιλιάς του πεζοδρομίου", " Σαρωτική έκρηξη", και "Ζήτημα Τιμής").
Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφει. Σε όποιον αρέσει ο Ταραντίνο, θα αρέσει και ο Pelecanos.
Διαβάζω τώρα το "Ζήτημα Τιμής". Πολύ καλό so far.

Friday, August 12, 2005

Τα θερινά σινεμά με αηδιάζουν

Οι φανατικοί του θερινού σινεμά μου προκαλούν εμετό. Εντελώς κακομοίρηδες και μαλάκες. Το θερινό σινεμά είναι σκέτη μιζέρια. Ταινιούλα, καρεκλίτσα, χαλικάκι, τραπεζάκι, τυροκεφτεδάκι, μπυρίτσα, τσιγαράκι, παρεάκι. Φυσικά δεν συζητάμε ότι είναι αδύνατο ούτως ή άλλως να δεις μια ταινία σωστά σε θερινό σινεμά. Όλη η παραγωγή, τα εφέ, ο ήχος πάνε στράφι. Επιλέγοντας να πας σε θερινό σινεμά, στην ουσία ακυρώνεις όλη την πρόοδο της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Γυρνάς το σινεμά πίσω, στην εποχή του "σινεμά ο παράδεισος". Φτώχια και καλή καρδιά.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που πάνε σε θερινό αναγκαστικά, γιατί εκεί που κάνουν διακοπές δεν έχει χειμερινό, ή γιατί θέλουν τα παιδιά, ή γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν. Αυτοί είναι κανονικοί άνθρωποι. Αλλά οι άλλοι που υποστηρίζουν με πάθος το θερινό σινεμά (σαν στάση ζωής πλέον), που φτιάχνουν γελοίους συλλόγους για να μην κατεδαφιστούν τα θερινά σινεμά, δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Έχουν πρόβλημα σοβαρό. Είναι οι ίδιοι που δεν πάνε ποτέ σε μούλτιπλεξ, είναι οι ίδιοι που δεν τρώνε σε μακντόναλτς, είναι οι ίδιοι που βλέπουν ΝΕΤ, είναι οι ίδιοι που παίζουν τάβλι, είναι οι ίδιοι που πίνουν χύμα κρασί, είναι οι ίδιοι που ψωνίζουν από την λαϊκή και όχι από το σούπερ μάρκετ, είναι οι ίδιοι που ακούνε βασίλη παπακωνσταντίνου, είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν διευρυμένο ωράριο, είναι οι ίδιοι που πάνε σε φεστιβάλ έθνικ, είναι οι ίδιοι που το καλοκαίρι κοιμούνται στο μπαλκόνι και αρνούνται να αγοράσουν ερκοντίσιον, είναι οι ίδιοι που στις διακοπές τους πάνε σε ενοικιαζόμενα δωμάτια (της κυρα-Θοδώρας που φτιάχνει σπιτικούς λουκουμάδες) και όχι σε μεγάλα ξενοδοχεία, είναι οι ίδιοι που τους αρέσει το ρακόμελο.
Βρωμόσκυλα.

Wednesday, August 10, 2005

Το γλυκό παραμύθι της Κούβας και του Τσε

Ένας από τους πιο καλοστημένους μύθους της εποχής μας είναι η Κούβα και ο Τσε. Όλοι έχουν ένα καλό λόγο να πουν για την χώρα του Κάστρο και για τον pop idol Τσε Γκεβάρα. Ειδικά στην ελλάδα όποιος δεν ψήνεται με Κούβα και Τσε είναι "νεοσυντηρητικός", "φασίστας" και "πράκτορας της CIA".

Διάβασα ένα ωραίο σχετικό άρθρο στο αγγλικό περιοδικό Arena, (τεύχος 161, Αύγουστος 2005), όπου όλες οι γλυκές φούσκες για την επαναστατική κούβα καταρρέουν.
Ο Τσε περιγράφεται ως αυτό που πραγματικά ήταν: ένας αδίστακτος κακοποιός υπό τις διαταγές του οποίου παρα πολλοί άνθρωποι πέθαναν. Ως στρατιωτικός διοικητής ήταν απλώς άχρηστος (οι δύο επεμβάσεις του σε Κογκό και Βολιβία στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία). Ως επαναστάτης ήταν μάλλον κωμικός. Στο μόνο που τα πήγε καλά ο Τσε ήταν ως λογότυπο (αλλά αυτό είναι μάλλον περισσότερο νίκη του μάρκετινγκ παρά της επανάστασης).
Για όσους συμπαθούν τον δικτάτορα Κάστρο μόνο και μόνο γιατι δεν τον γουστάρουν οι αμερικάνοι, το άρθρο αναφέρει ότι "με την ίδια λογική ο Μπιν Λάντεν είναι ο Νέλσον Μαντέλα". Ξεχνούν φυσικά ότι η κούβα είναι μια χώρα χωρίς δημοκρατία, χωρίς εκλογές, χωρίς εφημερίδες, χωρίς ελευθερία έκφρασης, με διαφωνούντες να φυλακίζονται και να δολοφονούνται (χωρίς στοιχειωδώς σοβαρές δίκες), με τον κόσμο να σκυλοπνίγεται προκειμένου να καταφέρει να περάσει στο Μαιάμι, με τα περισσότερα κορίτσια να εκπορνεύονται με τους τουρίστες για λίγα δολάρια, με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με γενικευμένη εξαθλίωση.
Ακόμη και ως τουριστικός προορισμός (αν δεν είσαι από τους λιγούρηδες που απλώς θέλουν να γαμήσουν φτηνά), το να πηγαίνεις στην κούβα και όχι σε άλλα νησιά της Καραϊβικής είναι σαν "να επισκέπτεσαι την ευρώπη την δεκαετία του '80, και αντί να πηγαίνεις στην Ιταλία, να επιλέγεις να πας στην Βουλγαρία".
Εδώ είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι η Κούβα είναι ο θετικός ήρωας Τσε (που ποτέ δεν υπήρξε), τα πούρα, οι γκόμενες με τους ψηλούς κώλους και το Μπουένα βίστα σόσιαλ κλαμπ. Κι όμως: η Κούβα είναι απλώς "η βόρεια κορέα με φοινικόδεντρα" (όπως χαρακτηρίζεται στο άρθρο).

(θα έβαζα κάποιο λινκ, για όποιον ενδιαφερόταν να διαβάσει όλο το άρθρο, αλλά δυστυχώς το Arena δεν έχει site)

Tuesday, August 09, 2005

Μου τη σπάει...

...η λέξη "φιλότιμο"- και το ξανθοπουλικό ύφος με το οποίο προφέρεται..

Friday, August 05, 2005

Στα αζήτητα οι έλληνες παικταράδες

Για το πόσο γελοίοι, αξιοθρήνητοι και άχρηστοι είναι οι έλληνες ποδοσφαιριστές, έχω γράψει κι άλλες φορές στο μπλογκ (πέρα από το ότι δεν αγαπάω καθόλου την πατρίδα μου, μ'αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο- οπότε έχω έναν επιπλέον λόγο να θεωρώ ότι οι έλληνες παίκτες και οι ελληνικές ομάδες βλάπτουν γενικά αυτό το άθλημα- ή αυτό το προϊόν, όπως θέλετε πείτε το).
Τώρα, έχουν αρχίσει να γράφουν ακόμη και οι πιο mainstream εφημερίδες για τα χάλια τους.
Έτσι είναι. Οι φούσκες σκάνε με τον τρόπο που τους αξίζει (με ένα κούφιο "μπλαφ").

Tuesday, August 02, 2005

Η μίζερη ιδεολογία των διακοπών

Διάβαζα το εντιτόριαλ του (γενικά συμπαθούς) περιοδικού Cool, τεύχος 11, (με τον μπενίτσιο ντελ τόρο εξώφυλλο) όπου υποστηρίζεται η άποψη ότι πρέπει ντε και καλά στις διακοπές να κάνουμε και να λέμε πράγματα διαφορετικά από αυτά που κάνουμε και λέμε τον υπόλοιπο χρόνο. Γράφει κιόλας ότι δεν πρέπει να αναφέρουμε καθόλου λέξεις όπως "project", "business plan", "αναγνωσιμότητα", "στεγαστικό" και διάφορες άλλες βγαλμένες από την καθημερινότητα μας. Και καταλήγει(με ύφος ψυχαναγκαστικό και καθόλου cool): "...γιατί το καλοκαίρι πρέπει να είσαι αλλιώτικος από αυτό που ήσουν στην προηγούμενη ζωή σου".

Η άποψη αυτή είναι ευρέως διαδεδομένη (πολλοί τα λένε κάτι τέτοια), αλλά νομίζω ότι αυτή η οπτική είναι εντελώς λάθος. Παίρνει ως δεδομένο ότι στην "κανονική" ζωή σου κάνεις πράγματα που δεν σε ενδιαφέρουν, ότι δεν επιλέγεις εσύ τί βάζεις στην καθημερινότητα σου, ότι αυτά για τα οποία συζητάς κάθε μέρα, στην πραγματικότητα δεν σε απασχολούν, κι ότι περιμένεις τις 2 εβδομάδες των διακοπών για να είσαι "αλλιώτικος". Όποιος ζει έτσι, είναι πραγματικά μίζερος και δυστυχισμένος. Αλλά ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, θα έπρεπε να κάνει κάτι πιο δραστικό από το να περιμένει το καλοκαίρι για να ξεφύγει από την δυστυχία του.
Οι διακοπές θα τελειώσουν κάποια στιγμή, οπότε τι θα κάνεις μετά;; Θα πεις την μίζερη φράση "και τώρα πάλι τα κεφάλια μέσα;", θα σφίξεις τα δόντια και θα επιστρέψεις στην δυστυχία σου μέχρι να ξανάρθει το επόμενο καλοκαίρι και μαζί μ'αυτό το επόμενο δεκαπενθήμερο της άδειας σου;; Είναι δυνατόν ένα περιοδικό να προτείνει στους αναγνώστες του αυτή την στάση ζωής;;
Αν η ζωή μας, η καθημερινότητα μας δεν μας αρέσει, θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι γι'αυτό, κι όχι να περιμένουμε πότε θα πάρουμε άδεια για να ξεφύγουμε.
Και η δική μου καθημερινότητα έχει άσχημες πλευρές, η δουλειά έχει άγχος, ανασφάλεια, σπασίματα, απογοητεύσεις και όλα αυτά (όπως και των περισσοτέρων ανθρώπων που ξέρω), αλλά έχω επιλέξει αυτό που κάνω, παλεύω μέσα σε αυτό, με ενδιαφέρει να βελτιώσω την θέση μου, θέλω να δημιουργώ συνθήκες για να νιώθω καλύτερα, προσπαθώ να κυνηγήσω το όνειρο μου. Και το ίδιο κάνουν και άλλοι. Ακόμη κι αν δεν τα καταφέρνουμε πάντα, το καθημερινό κυνήγι του ονείρου είναι που δίνει περιεχόμενο σε αυτό που κάνουμε- κι όχι οι 15 μερούλες των διακοπών. Είναι μιζέρια και κακομοιριά να σκέφτεται κάποιος έτσι.
Η ζωή κερδίζεται (ή χάνεται) κάθε μέρα, και όχι μόνο τον αύγουστο που θα πάρουμε την αδειούλα μας.