Saturday, September 24, 2005

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει ο Γκλέτσος

Το σημερινό τηλεοπτικό περιοδικό Ntv που διανέμεται μαζί με "Τα Νέα", έχει στο εξώφυλλο φωτογραφία του ηθοποιού Απόστολου Γκλέτσου. Ο τίτλος στο εξώφυλλο είναι: "Απόστολος Γκλέτσος: Θέλω να προσφέρω στην Αριστερά".

Ίσως είναι πρόωρο να το πούμε τώρα, αλλά πολύ φοβούμαι πως η Λιάνα Κανέλλη αποκτά πλέον έναν σοβαρό ανταγωνιστή όσον αφορά την υπόθεση του ποιος εκφράζει ορθότερα την αριστερή ορθοδοξία στην Ελλάδα. Ο Πάνος Σκουρολιάκος γιατί σιωπά;

Wednesday, September 21, 2005

Η Ολυμπιακή είναι κερδοφόρα και η Λιάνα Κανέλλη έχει εκλεγεί πρωθυπουργός

Όσο συνεχίζεται η ασάφεια για το τι θα γίνει με την ολυμπιακή, τόσο περισσότερο επικρατεί η άποψη ότι το κλείσιμο της θα είναι περίπου εθνική προδοσία. Μέρα με την μέρα, αυτά που ακούγονται στα κανάλια από πολιτικούς και δημοσιογράφους είναι τόσο εξωφρενικά που μένεις άφωνος. (Για τους συνδικαλιστές δεν μιλάω, πρόκεται απλώς για παράσιτα που με τα χρόνια έχουν αναπτύξει ξεχωριστή δεξιοτεχνία στους τραμπουκισμούς και την παραποίηση της πραγματικότητας). Πριν λίγες μέρες ο Πρωτόπαπας του Πασόκ ισχυρίστηκε απευθυνόμενος σε βουλευτή της ΝΔ, ότι "σας παραδώσαμε μια καθαρή Ολυμπιακή". Ο βουλευτής της ΝΔ, αλλά και όλοι οι παρόντες το άφησαν να περάσει έτσι, σαν να πρόκειται για ένα γεγονός γενικά αποδεκτό. Ένας άλλος έλεγε σοβαρά- σοβαρά, ότι η ολυμπιακή είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση. Η λιάνα Κανέλη χθες βράδυ χτυπούσε το χέρι στον Μειμαράκη, λέγοντας του "πείτε μου: ξεπουλατε ή όχι την περιουσία του ελληνικού λαού;". Ο Γιώργος Βλάχος στον Άλφα μας αποκάλυψε ότι το λογότυπο της ολυμπιακής είναι παγκοσμίως πιο γνωστό ακόμη κι από το λογότυπο της κοκα- κόλα (μη ρωτατε από πού προκύπτει αυτό- μόνο ο Βλάχος ξέρει). Ενώ σε ρεπορτάζ κανα-δυο ελληνοαμερικάνοι στο Ελ. Βενιζέλος, έλεγαν ότι αν κλείσει η ολυμπιακή, θα χαθεί ένα μεγάλο μέρος της εθνικής τους υπερηφάνιας.
Αν κάποιος άσχετος έβλεπε τηλεόραση στην ελλάδα τις τελευταίες δύο εβδομάδες, θα νόμιζε ότι η ολυμπιακή είναι μια εταιρία κερδοφόρα, πιο διάσημη από την κοκα- κόλα, λειτουργεί άψογα, η πιο ασφαλής στον κόσμο (4 δυστυχήματα ως τώρα), ότι τονώνει την εθνική μας αξιοπρέπεια και ότι όλοι σε αυτόν τον πλανήτη την ζηλεύουν.

Και ότι από την άλλη έχουμε μια κυβερνηση ανάλγητη που από βίτσιο έχει καταστρώσει ύπουλο σχέδιο για να απαξιώσει την λαμπρή αυτή εταιρία και να την παραδώσει σε χέρια αδίστακτων καπιταλιστών, οι οποίοι ούτε έλληνες δεν είναι (και γύρευε τι σκοτεινά ανθελληνικά συμφέροντα εξυπηρετούν).
Αυτή είναι η εικόνα πάνω κάτω.
Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ακόμη και οι νεοδημοκράτες δείχνουν να ντρέπονται να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Ο Καραμανλής στην δεθ είπε ξεκάθαρα ότι η ολυμπιακή όπως την ξέραμε δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Ο ρουσόπουλος την επόμενη μέρα μίλησε για εκκαθάριση, κι απο κει και πέρα άρχισαν να τα μαζεύουν. Ναι, θα δούμε, εμείς δεν επίαμε για κλείσιμο, θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ο εθνικός αερομεταφορέας...κλπ.
Ακόμη και ο Μειμαράκης που είναι παλιά καραβάνα, ντρεπόταν να πει στην Κανέλλη ότι αυτό που ή ίδια ονομάζει "δημόσια περιουσία", είναι στην πραγματικότητα δημόσιο καρκίνωμα.
Οι πολιτικοί της ΝΔ δείχνουν να ξεχνάνε ότι αυτό που υποτίθεται ότι είναι η ιδεολογία τους (ο φιλελευθερισμός), έχει δικαιωθεί απολύτως σε όλο τον κόσμο, ενώ αντιθέτως οι θεωρίες περί κρατικών επιχειρήσεων έχουν χρεοκωπήσει. Αφήνουν την κανέλλη φυσάει καπνούς δεξιά αριστερά σαν φουγάρο και να λέει μπαρούφες (αντί να της βάλουν κάτι στο στόμα για να το βουλώσει), και δεν υπερασπίζονται τις δικές τους αξίες- ή έστω την πραγματικότητα που λέει ότι η ολυμπιακή είναι ένα άρρωστο, χρεωκοπημένο σίχαμα από το οποίο όσο πιο γρήγορα απαλλαγεί ο φορολογούμενος πολίτης αυτής της χώρας, τόσο το καλύτερο.

Το μόνο που μας σωζει και μας δίνει ελπίδα ότι τελικά θα απαλλαγούμε από το σκουπίδι που λέγεται ολυμπιακή και τον καρκίνο που λέγεται "εργαζόμενοι της ολυμπιακής", είναι η ευρωπαική ένωση. Αλλιώς, η κυβέρνηση μπορεί στο τέλος να συμβιβαζόταν κάτω από την πίεση καναλιών, λαϊκιστών και κρατικοδίαιτων λαμογιών.
Τελευταία, όλο και πιο συχνά πιστεύω ότι θα ένιωθα πολύ καλύτερα ως πολίτης, αν η ευρωπαϊκή ένωση αναλάμβανε απευθείας την διαχείριση των σοβαρών ζητημάτων της χώρας και αν άφηνε τις κυβερνήσεις να ασχολούνται απλώς με τις λακούβες στον δρόμο ή με το φεστιβάλ τσακώνικης μελιτζάνας. Είμαι σίγουρος ότι και ο πιο άχρηστος τεχνοκράτης των βρυξελλών, θα έκανε πολύ καλύτερη δουλειά (και ασφαλώς θα ήταν πιο αποτελεσματικός) από τον Γιακουμάτο, τον Πρωτόπαπα και τον Παπαληγούρα.

Wednesday, September 14, 2005

Ολυμπιακή: Μ'ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

Αν τελικά κλείσει η ολυμπιακή (πράγμα το οποίο εύχομαι), εκτός από το ότι θα λυθεί ένα μεγάλο οικονομικό πρόβλημα, θα λυθεί ταυτοχρόνως και ένα μεγάλο πρόβλημα αισθητικής: θα εξαφανιστούν από τα τηλεοπτικά παράθυρα οι συνδικαλιστές της.

Saturday, September 10, 2005

"Πρόκειται για εθνικό θέμα"

Τι εμμονή είναι αυτή που έχουν οι περισσότεροι έλληνες (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καφενόβιοι) να χαρακτηρίζουν με στόμφο ένα θέμα ως "εθνικό θέμα". Έβλεπα χθες βράδυ τα εγκαίνια της ΔΕΘ στα οποία μίλησε από το βήμα ο μητροπολίτης θεσσαλονίκης Άνθιμος (άλλο παράδοξο αυτό- σε εγκαίνια έκθεσης οικονομικού- επαγγελματικού ενδιαφέροντος, βγάζει λόγο ένας ιερωμένος. Μόνο εδώ και στο Ιράν). Μιλούσε λοιπόν ο Άνθιμος και σε κάθε 5 φράσεις η μία αφορούσε "εθνικά θέματα". Εντάξει, θα πει κάποιος, ο Άνθιμος είναι γενικά εθνικιστής, ρατσιστής και μισαλλόδοξος, αλλά η μανία να χαρακτηρίζουμε οτιδήποτε ως "εθνικό θέμα", μας χαρακτηρίζει. Και αυτομάτως, μόλις κάποιος χρησιμοποιήσει αυτό τον πομπώδη όρο, υποτίθεται ότι πρέπει να σταματήσουν οι διαφωνίες διότι εδώ διακυβεύονται "εθνικά δίκαια". Χαρακτηρίζοντας ένα θέμα ως "εθνικό", αγγίζεις το λαϊκό αίσθημα, το ανεβάζεις στην σφαίρα του "ιερού" και καταργείς κάθε συζήτηση και διαφωνία για τον χειρισμό του. Οι σχέσεις με την Τουρκία "εθνικό θέμα", το Αιγαίο "εθνικό θέμα", τα Ίμια "εθνικό θέμα", οι αερομεταφορές "εθνικό θέμα", οι τηλεπικοινωνίες "εθνικό θέμα", το όνομα της Μακεδονίας "εθνικό θέμα", οι ταυτότητες "εθνικό θέμα".
Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, λέγονατι απλώς "θέματα εξωτερικής πολιτικής", και οι άνθρωποι (πολιτικοί και μη) είναι ελεύθεροι να διαφωνούν γι'αυτά. Εδώ, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής τα βαφτίζουμε "εθνικά θέματα" και παίρνουμε το ανάλογο ύφος "κάτσε μεγάλε, εδώ το θέμα είναι εθνικό, πρέπει να έχουμε μια ενιαία γραμμή".
Πιστεύω ότι το μόνο εθνικό θέμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί, είναι το εθνικό μας κόμπλεξ.

Thursday, September 01, 2005

Η ατελείωτη ξεφτίλα του προέδρου Τάσσου

Είναι γενικά γνωστό ότι ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου είναι μακράν ένας από τους πιο γελοίους και επικίνδυνους πολιτικούς που έχουν περάσει από αυτό το νησί. Ένας ουσιαστικά αποτυχημένος πολιτικός που οι συγκυρίες, οι ελιγμοί και οι συμμαχίες τον έφεραν από το πουθενά στην θέση του "προέδρου".
Ακόμη και η μούρη του σε προδιαθέτει αρνητικά. Ξεχειλίζει κακομοιριά και μιζέρια η παρουσία του. Και- όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις- δεν είναι τόσο άμεμπτος και "Καίλας", όσο θέλει να δείχνει για να γίνει αρεστούς στους πελάτες. Από νωρίς είχε γραφτεί γι'αυτόν στον διεθνή τύπο ότι συμμετείχε σε περίεργες τραπεζικές συναλλαγές πολλών εκατοντάδων εκατομυρρίων για λογαριασμό ανθρώπων του καθεστώτος Μιλόσεβιτς (όταν οι τύποι αυτοί αντιμετώπιζαν προβλήματα στις τραπεζικές του συναλλαγές, ο κύριος Τάσσος είχε προσφερθεί να βοηθήσει).
Ρεσιτάλ μαλακίας και τζάμπα μαγκιάς είχε δώσει τότε που γινόταν η διαπραγμάτευση υπό τον Ανάν στην Γενεύη, στην οποία ο πρόεδρος Τάσσος ουσιαστικά δεν διαπραγματευόταν τίποτα απολύτως, με την ελπίδα να μην υπάρξει καμία συμφωνία. Στην συνέχεια, όταν υποβλήθηκε το σχέδιο Ανάν, ο πρόεδρος Τάσσος, αντί να υποβάλλει τις αντιρρήσεις του, προτίμησε να βγαίνει στις τηλεοράσεις και να κλαψουρίζει σαν πουτανίτσα προκειμένου να αγγίξει το λαϊκό αίσθημα.
Μετά την απόρριψη από τους ελληνοκυπρίους του σχεδίου Ανάν, ο γ.γ. του ΟΗΕ επανειλημμένως καλούσε τον πρόεδρο Τάσσο να υποβάλλει επιτέλους γραπτώς τις αντιρρήσεις του στο αρχικό σχέδιο, προκειμένου να καταλάβουν στον ΟΗΕ πού ακριβώς διαφωνεί ο πρόεδρος Τάσσος και ποιες είναι οι δικές του προτάσεις. Ο πρόεδρος Τάσσος δεν το έκανε ποτέ. Ο Κώστας Μητσοτάκης, ο οποίος σε κάτι τέτοια θέματα έχει πολύ εύστοχες παρατηρήσεις, είχε πει τότε ότι ο πρόεδρος Τάσσος δεν υποβάλλει καμία πρόταση διότι φοβάται ότι μπορεί να γίνει δεκτή και να οδηγηθεί το κυπριακό σε λύση.

Αυτός λοιπόν ο γελοίος τύπος- όπως αποδεικνύεται- δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα για να κάνει την κύπρο ένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν ήταν ποτέ στις προτεραιότητες του. Το δυστύχημα με το αεροπλάνο της Helios απέδειξε ότι οι μηχανισμοί του "κράτους" στο οποίο προίσταται ο πρόεδρος Τάσσος είναι ένα σκέτο μπουρδέλο. Ένα διεφθαρμένο μαγαζάκι. Οι μισοί υπουργοί ήταν -για μικρό ή μεγάλο διάστημα- και μέτοχοι στην Helios. Έλεγχοι για την ασφάλεια των πτήσεων δεν γίνονταν ποτέ (με τέτοια θα ασχολουμαστε;). Η Ευρωπαική Ένωση έχει υποβάλλει "αιτιολογημένη γνώμη" (ένα βήμα δηλαδή πριν σύρει την κύπρο στο ευρωπαϊκό δικαστήριο) διότι η κύπρος δεν έχει ακόμη προσαρμόσει την νομοθεσία της στα προβλεπόμενα από την ευρωπαϊκή νομοθεσία για θέματα ασφάλειας των πτήσεων (ήταν απασχολημένος ο πρόεδρος με τον τουρκοφαγικό εθνοαπελευθερωτικό αγώνα, πού να τα προλάβει όλα;).
Τα κόμματα ζήτησαν να γίνει μια ανεξάρτητη επιτροπή για να εξετάσει τις συνθήκες στις οποίες έγινε το δυστύχημα και τις πολιτικές ευθύνες που υπάρχουν. Ο πρόεδρος Τάσσος φυσικά αρνήθηκε κάτι τέτοιο.

Έρχονται σήμερα οι δύο εμπειρογνώμονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ρίχνουν άλλο ένα χαστούκι στον ξεφτίλα Τάσσο γράφοντας στην έκθεση τους ότι με τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Πολιτική Αεροπορία Κύπρου, "η τραγωδία ήταν θέμα χρόνου".
Και συνεχίζουν αναφέροντας ότι η πολιτική αεροπορία της κύπρου είναι "ουσιαστικά ανύπαρκτη".

Μετά και από αυτό, θα δείξει κάποιος από την εθνικά υπερήφανη κυβέρνηση του ξεφτίλα Τάσσου την ελάχιστη ευθιξία απέναντι στις οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν; (λέω "κάποιος" γιατί ο ίδιος έχει αποδείξει ότι δεν ιδρώνει το αυτί του με κάτι τέτοια).
Μήπως είναι καιρός ο ξεφτίλας Τάσσος αντί να περνάει τον καιρό του κλαψουρίζοντας μπροστά στις κάμερες και παρακαλώντας την διεθνή κοινότητα ναν μην του κλείσει το μαγαζάκι (το χωριό του οποίου παριστάνει τον πρόεδρο), να αρχίσει να κάνει και καμιά δουλειά;

(Επίσης, όσο περνάνε μέρες και καταλαγιάζει κάπως η παπαρολογία, αποδεικνύεται περίτρανα αυτό που κάποιοι έλεγαν από την αρχή: ότι η ασφάλεια των πτήσεων είναι βασικά ευθύνη των αρχών που ελέγχουν τις αεροπορικές εταιρείες, και όχι των αεροπορικών εταιρειών)