Sunday, July 30, 2006

Οι Λιβανέζοι έχουν παιδιά. Οι Ισραηλινοί όχι.

Είναι εξοργιστικός ο μονομερής και απλοϊκός τρόπος με τον οποίο τα ελληνικά μέσα παρουσιάζουν την σύγκρουση στην μέση ανατολή. Οι καλοί αθώωοι άραβες είναι τα θύματα και οι κακοί ισραηλινοί οι θύτες. Ειδικά στα τηλεοπτικά κανάλια που η ανάγκη για απλοποίηση και για δημιουργία "καλών" και "κακών" είναι πιο έντονη, το πράγμα γίνεται γελοίο: λιβανέζες μάνες να κλαίνε που έχασαν τα παιδάκια τους, άλλες να παριστάνουν ότι λιποθυμούν από την πολύ οδύνη ακριβώς την στιγμή που είναι μπροστά η κάμερα, παιδάκια να κλαίνε που έχασαν τους γονείς τους και άλλα συγκινητικά.
Από την άλλη, οι άμαχοι που σκοτώνονται στο ισραήλ από τους πυραύλους της χεζμπολάχ, δεν έχουν την ίδια αντιμετώπιση. Αναφέρονται μόνο ως αριθμοί, σχεδόν ουδέτερα, σαν την τιμή της βενζίνης. Από την πλευρά των ισραηλινών, τα ελληνικά κανάλια δεν έδειξαν ποτέ παιδάκια να κλαίνε και να λένε ότι έχασαν τους γονείς τους, ούτε γονείς να λένε ότι έχασαν τα παιδιά τους. Οπότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή τα ισραηλινά παιδιά που σκοτώνονται δεν έχουν γονείς, ή οι ισραηλινοί ενήλικοι που σκοτώνονται δεν έχουν παιδιά.

(ένα άρθρο -όαση για την μονομέρεια και την κομπλεξική αντι-ισραηλινή στάση της ελληνικής αριστεράς δημοσιεύεται σήμερα στην Καθημερινή από τον Αντώνη Καρκαγιάννη)